Een late maar welkome comeback, zeker voor liefhebbers die hun postrock liefst een beetje akoestisch houden. Ja, dat was en is het belangrijkste selling point van dit project, opgetrokken uit leden van Amerikaanse bands als Come, Rex en, vooral, postrockvoortrekkers Tortoise.

Er zit bijna een kwart eeuw tussen hun tweede plaat Viewfinder en deze, maar dat heeft niet tot een radicale herpositionering geleid. Nog steeds zijn akoestisch aangeslagen en vooral, getokkelde gitaren de belangrijkste trekker, maar dan wel onderworpen aan enige studiotechnologie – de postrockfactor in dit geheel. Dat levert uitgerekte, filmische en mooi verstervende klanken op, vooral in lange nummers als Thirteen (acht minuten) en October (dertien minuten). De film die bij deze muziek voor je oogleden wordt geprojecteerd is niet altijd even spannend, maar toch wel erg sfeervol.