Sub Pop heeft duidelijk een goede scout rondlopen op Europese festivals. De afgelopen twee jaar was een zegetocht voor Slift uit het Franse Toulouse, met bejubelde optredens op Hellfest, Dour, Pukkelpop en ook onze eigen Sonic Whip en Misty Fields. Maar hun pièce de résistance was toch wel Roadburn, waar ze maar liefst drie verschillende sets deden.
Met ‘spacerockopus’ Ummon (2020) rammelden ze al nadrukkelijk aan de deur van wereldwijde bekendheid, maar met Ilion (op Sub Pop) wordt die deur wijd open gebeukt. Opener Ilion vliegt er meteen in met jankende gitaren, riffs die stenen tot gravel vermalen en zang die je blijft achtervolgen in je dromen. Tijdens Confluence worden we onder soepele progrock-met-saxofoon in een baan om de aarde gestuurd, om daarna weer netjes met beide benen op de grond te worden gezet tijdens Weavers’ Weft en zijn bezwerende zang, die langzaam overgaat in een brul die uit het diepste van de aarde lijkt te komen. In de dreigende afsluiter Enter The Loop waren de geesten van Swans en Throbbing Gristle rond. Maar eigenlijk klinkt elk nummer op Ilion als het laatste nummer van een plaat. Fijn puntje-van-de-stoel-werk dus.
