Halflege zalen alom tijdens de pop- en rockshows op Lowlands dit jaar, maar er was één iemand die juist een tentje groter had moeten krijgen: Lola Young. Het Britse fenomeen brak dit jaar door met Messy, een machtig popanthem met de perfecte pubervraag als pakkende sleutelzin. ‘I want to be me, is that not allowed?’ Een megahit, maar wel een oudje, want zowel de single als het album stammen uit 2024.
Uitgesteld succes legt popsterren doorgaans geen windeieren, want een nieuwe plaat is vaak al in de maak en kan nu bijdragen aan het momentum. En reken maar dat I’m Only F**king Myself voor Lola Young het definitieve zetje naar wereldfaam zal zijn, ook al stuurt ze daar zelf niet eens op aan. Anders dan op This Wasn’t Meant For You Anyway, de plaat van Messy, liggen het tempo en het volume op Youngs derde album iets hoger en zul je hier en daar wat danceinvloeden horen.
Opener F**k Everyone leidt bijvoorbeeld meteen al tot prettige overprikkeling door snel stuiterende voicesamples, die slimme luisteraars zullen interpreteren als een directe verwijzing naar Youngs ADHD. Verder heeft ze dat drukke hoofd gewoon weer vertaald naar een plaat die retecatchy is, maar waarop ze ook breekt met popconventies door te experimenteren en mega-veelzijdig te zijn. Het is opvallend dat iemand die naar eigen zeggen soms dagenlang dezelfde sokken draagt het voor elkaar krijgt om wel met ieder liedje van genre te wisselen.
Zo is het zinderende Spiders een rauwe rockballad met knetterend gitaarspel en een refrein dat stadions zal vullen, maar gaat Young op het juist luchtige One Thing aan de flirt met reggae terwijl ze zingt over ongebonden seks, zonder ook maar iets aan de verbeelding over te laten (‘Save that big dick energy for my mouth’, commandeert ze). De episch aanzwellende indierock van Penny Out Of Nothing wordt gevolgd door de break-up-punk van Walk All Over You en aan de spraakwaterfolksong Sad Sob Story! gaat de sensuele soul van Post Sex Clarity vooraf. Vocaal waaiert Young eveneens alle kanten uit, dusdanig zelfs dat eerdere Amy- en Adele-vergelijkingen niet overeind blijven.
In afkicklied D£aler zingt ze onherkenbaar hoog, in Not Like That Anymore bijna paniekerig hees. Haar intonatie verandert vloeiend met de inhoud en op een aantal onverwachte momenten komen natuurlijk ook die waanzinnige uithalen tevoorschijn. Het meesterlijke I’m Only F**king Myself is wat dat betreft honderd procent ADHD ofwel het werk van een dopaminejunkie. Continu is Lola Young op zoek naar dingen die haar prikkelen, opwinden en gelukkig maken. En ze vindt ze. Keer op keer op keer.
Word nu lid van OOR en ontvang I’m Only F**king Myself op lp als welkomstgeschenk! Kijk hier voor de actie.
