album
Punk

AT THE DRIVE IN

in•ter a•li•a

RISE/ADA/WARNER

Natuurlijk, vooral de stem van zanger Cedric Bixler-Zavala heeft wat aan kracht ingeboet, maar muzikaal, jeetje, lijkt het gewoon weer 2001 of zo. En dat is best wel gek, als je bedenkt wat voor freaky shit Bixler met gitarist Omar Rodríguez-López heeft gemaakt door de jaren heen. En ook omdat juist Jim Ward, die andere gitarist die altijd tegenwicht bood aan de gekke ideeën van het duo, geen deel meer uitmaakt van At The Drive In. Vlak voordat de band vorig jaar op een tweede reünietour vertrok, stapte hij op. Om nog altijd onbekende reden. Extra wrang voor hem overigens dat zijn Sparta-maatje Keeley Davis zijn plek innam. Goed, in•ter a•li•a dus, Latijn voor ‘onder andere’. Opener No Wolf Like The Present knalt er meteen in, om maar eens een open deur in te trappen. Maar serieus, ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer dit in het verlengde ligt van dat geweldige album van zeventien jaar geleden. En het mooie is: nog altijd klinkt At The Drive In totaal anders dan alle andere posthardcorebands, zelfs anders dan al die bands die de afgelopen zeventien jaar hebben geprobeerd om hen te imiteren. Niet alle elf tracks zijn instant classics, maar het geweldige gitaarwerk in Tilting At The Univendor gecombineerd met het janken van Bixler zal de oude emonerd gewoon weer kippenvel bezorgen en ook Incurably Innocent – over seksueel misbruik – is zo’n signature ATDI-track waarvan je niet had durven hopen dat de band ‘m ooit nog zou maken. Dat geldt eigenlijk voor het hele album. Waar Refused z’n erfenis te grabbel gooide met comebackalbum Freedom zal At The Drive In dankzij in•ter a•li•a niet alleen de boeken ingaan als de beste posthardcoreband van begin deze eeuw, maar ook als de beste van zeventien jaar later.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Such Pretty Forks In The Road
album
Alanis Morissette

Such Pretty Forks In The Road

Als je in de tweede helft van de jaren negentig een clipzender aanzette, was de kans dat er binnen een ...
'Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig'
ontmoetingen

‘Ik heb die mensen in het publiek dus tóch nodig’

En ook al kennen Ferry (De Kift) en Marien (Moss, Opera Alaska) elkaar niet, in het Hollandse zonnetje komen de ...
A New Day Now
album
Joe Bonamassa

A New Day Now

Joe Bonamassa debuteerde in 2000 veelbelovend met A New Day Yesterday. De toen 22-jarige New Yorker speelde uitstekend gitaar en ...

Recensie: AT THE DRIVE IN - in•ter a•li•a (album) | OOR