Wat ik denk als ik de nieuwe Boards Of Canada luister. (Wie? Schots elektronicaduo, synthmagiërs, even duister als betoverend.) Wat een open geluid! Dichter in de buurt van een popplaat zullen ze niet snel komen. Het zijn bijna liedjes, met al die voice-overs, vocoderlines en ritmisch verknipte stemmetjes, soms bijna tot raps aan elkaar geplakt. ‘Marvellous’ is het nieuwe ‘orange’. Is dat Doseone in Father And Son? Ik zeg: instant hit! (En het zal wel een ander zijn.) Doet me denken aan de remixen die ze voor Nevermen en Odd Nosdam maakten de afgelopen tien jaar.
Het zit ’m in de hooks. De beats, die wat steviger doorklinken. De heldere, breed uitwaaierende, bijna widescreen productie. Het klinkt allemaal niet meer zo oud en vermoffeld. Ben ik nou gek of hangt er echt een gothic sluier overheen? Misschien moet ik Disintegration weer eens opzetten? Lullaby – dat tapijt, maar dan machinaal geweven. Bestaat er zoiets als het geluid van een politieke thriller? De oosterse sferen (hoor ik een ney? een sitar?), de onheilstijding in de synths, het geroezemoes… Ik sta op een souk en voel me Carrie Mathison. Maar ik zal te veel Homeland hebben gekeken. Geen BoC-plaat zonder paranoia. Je kunt erin verdwalen.
Inferno is, zelfs voor hun begrippen en zeker na een afwezigheid van dertien jaar, een mystiek doolhof. Wat moet ik nou maken van al die gorgelende duivels en goddelijke intercepties? Al die gebeden en bezweringen? De Hare Krishna-chants? ‘The Truth’ die tot mij spreekt? Als ik zou geloven, klonk elke zondag als Deep Time (aka Tape 05). Totale extase. Prachtig. Meer verlichting kan muziek niet bieden. Maar citeren ze daar nou satanist Aleister Crowley in Blood In The Labyrinth? Welke wreedheid wordt er gepleegd in The Process? Wat is ‘the question of reality’?
Analyseer je de boel niet kapot, Koen? Ga nou eens gewoon luisteren, man. Hoor ze spelen, echt musiceren in Arena Americanada. Het lijkt haast Tortoise wel, toen die elektronisch gingen. The Word Becomes Flesh funkt als een vroege Factory-plaat. Lekker hoekig, minimal wave-achtig. All Reason Departs eindigt in eenzelfde onderkoelde groove, beetje dubby zelfs. Ja, dit is hun ‘popplaat’. Hun meest uitnodigende. Zeker als ze die robotic vocals inzetten.
Maar, sprak de oude fan vertwijfeld, ligt hun kracht niet juist bij de slow burners, de nummers die in eerste instantie niet zo opvallen, vaak aan het eind van de plaat? Na een paar draaibeurten durf ik er twee te noemen: Into The Magic Land (ook al met zo’n ‘echt’ bandgeluid) en You Retreat In Time And Space. Het kerkorgel waarmee dat laatste nummer begint, en dan die baslijn. Om de drie, vier tellen een noot. Hemelser wordt het niet. Dat, en nog veel meer, denk ik als ik Inferno voor het eerst luister. Wat ik ervan maak, moet u me over een jaar nog maar eens vragen.
Inferno ligt vanaf 29 mei in de winkel.
