Het is wat vervreemdend, maar daarom niet minder fascinerend. Van je YouTube-video verwijderd zien worden omdat je pis – of althans iets wat erop lijkt – spuit op standbeelden die het kolonialisme eren (YouTube zette de video na een tijdje onder veel mea culpa’s weer terug) tot je muziek terughoren bij een modeshow van Miu Miu tijdens de Paris Fashion Week: het gebeurt multi-instrumentalist en sinds 2022 enig lid van Divide And Dissolve Takiaya Reed.
De Australische saxofoniste/gitariste speelt niet alleen met de plekken waar ze haar boodschap (omtrent dekolonisatie en vrouwenrechten) kan laten horen, maar ook met hoe het verpakt wordt. Op Insatiable weekt Reed zich steeds meer los van rigide drone- en doomriffs en neigt de muziek steeds neer naar loodzware avant-gardistische en neoklassieke muziek, zoals in opener Hegemonic en Loneliness. Dit vijfde album voelt minder activistisch en fel, meer beschouwend en hoopvol. Volgens Reed heeft ze zich met het maken van Insatiable ook meer gefocust op liefde. Dat zit allemaal perfect gebundeld in de single Provenance, zowel in de opbouw van het nummer als in de prachtige clip. Wanneer Divide And Dissolve met een liefdevolle boodschap komt, is er weer even hoop.
