Die albumtitel geeft het al weg – en anders wel merkwaardige titels als Melodie Is A Wound, Esemplastic Creeping Eruption en Vermona F Transistor. Stereolab is terug! Ja, al een jaar of vijf op de podia, maar vijftien jaar na het laatste album met de al even intrigerende titel Not Music is er een nieuwe plaat, en wel eentje waarop heel goed te horen valt wat we al die tijd gemist hebben.

Anders geformuleerd: Stereolab klinkt als vanouds en toch ook weer niet. De stem van Lætitia Sadier, slechts schijnbaar vlak, intrigeert en emotioneert nog altijd mateloos. Haar boodschappen, voorheen opgetrokken uit niet altijd even navolgbare Marxistische en situationistische perspectieven, is toegesneden op deze oorlogszwangere tijd. Hoe dat doorwerkt in economie en klassenstrijd legt ze haarfijn uit in Melodie Is A Wound.

Maar wie niet zo is afgericht op tekstanalyse houdt evengoed een sterk staaltje Stereolab over: eigenlijk twee gekoppelde liedjes, op een inventief opgesierde Motorik-beat (zie Neu!). Ja, krautrock is opnieuw een referentiepunt, maar ook niet meer dan dat. Exotica, barokke sixtiespop (al dan niet Frans), experiment, vintage elektronica, drones – allemaal punten uit de popgeschiedenis waar Stereolab heel fijnzinnig langs scheert om er iets heel eigens, iets heel karakteristieks en typisch Stereolabs van te brouwen.

Het zit ‘m ook in de korte instrumentale passages, de onverwacht opdoemende blazersarrangementen, de beurtzang (deze keer niet met Mary Hansen want allang dood, maar met Marie Merlet), de synth-arpeggio’s, dat ene liedje in hartsmeltend Frans (Le Coeur Et La Force), de phasing-effecten op de drums die soms ook doodleuk plaats moeten maken voor een drumcomputer. Het grijpt allemaal in elkaar op een manier die niet echt nieuwe vergezichten aanboort, maar wel weer net even dieper graaft, net even verfijnder naar de oren zweeft. Welkom terug, Stereolab, ga nou nooit meer weg.