Lamb Of God is zo’n band die kruip-door-sluip-door opeens bijna bovenaan op de posters van metalfestivals terecht is gekomen. De band drukte al langere tijd tegen het glazen canvas van de festivaltent, maar het lijkt na lang middenmoteren nu toch echt te gebeuren voor het vijftal uit Richmond, Virginia. Dat komt door een constante stroom van platen waar eigenlijk weinig tegenin te brengen is.

Tja, vernieuwend is het allemaal zeker niet. Maar wanneer je riff na riff langzaam maar zeker kan opklimmen tot de top van de metal-apenrots, dan doe je iets goed. Dat doen ze met metal die niemand echt voor het hoofd stoot. En wanneer je geen uitgesproken politieke mening hebt – zowel de Republikeinen als de Democraten kunnen je niet bekoren (oké, ICE is wel echt fout) – en je vele filantropische acties zich vooral richten tegen kanker, blijf je zelfs in een extreme muziekvorm als metal nog netjes in het midden. Dit twaalfde Lamb Of God-album doet niet veel anders dan dat: lekker in het midden blijven van wat metal voor de massa moet zijn, al heeft Sepsis een verrassende crustpunkvibe en neemt de Pantera-worship soms de overhand (A Thousand Years). Maar juist de metal heeft nu zo’n steady semi-hoofdact nodig.