Een schaamteloos romantische plaat wilde C Duncan maken. It’s Only A Love Song, het vijfde album van de klassiek geschoolde Schotse multi-instrumentalist, is precies dat. Nog rijker gearrangeerd en voller geproduceerd dan voorganger Alluvium (2022), die zich in dezelfde hoek bevond. Echoënde koortjes, strijkers, waaierende synths en barokke pianopartijen creëren een dromerige sfeer.
Duncan speelde bijna alles zelf in, zijn ouders – beiden gepensioneerde musici – leverden een bijdrage op viool. Hij viert de liefde in Lucky Today, een ode aan zijn kersverse echtgenoot. Triste Clair De Lune, dat overigens in weinig doet denken aan Debussy, is een snelle wals met Olivia Newton-John-achtige seventies-invloeden. In Sadness bezingt hij de rouw om een vriend die tijdens de lockdown gestorven is. Het op piano-arpeggio’s drijvende Worry en het uptempo Think About It gaan over piekeren en wat je allemaal mist in het leven als je alles vanuit het hoofd doet om verkeerde keuzes te mijden. En in het verlengde daarvan is het verlangen om los te kunnen laten en wel te zien hoe het loopt het onderwerp in Delirium. C Duncan legt het er dik bovenop op It’s Only A Love Song, een o zo zoete maar knap gemaakte plaat voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.
