‘Come with me, I’ll take you anywhere.’ Als verstokte nachtdoler pak ik de uitgestoken hand van James Graham gretig aan, want The Twilight Sad is een welkome metgezel tijdens mijn omzwervingen. Hun zesde studioalbum is zo mogelijk nog neerslachtiger dan zijn voorgangers. Graham verloor zijn moeder en haakte vroegtijdig af bij de Cure-tour omdat hij mentaal en fysiek instortte. It’s The Long Goodbye is feitelijk een document van zeven jaar slepende rouw. En net als woede is misère doorgaans een aanjager van weergaloze tracks. Zo ook nu.
Grahams rekbare vocalen verzuipen meteen al bij opener Get Away From It All in een hemelse fuzzbrij. Dat zijn moeder overleed aan dementie geeft frases als ‘Why are you leaving me’ en ‘I won’t leave her alone’ een schrijnende lading. Het album draagt niet geheel toevallig de sfeer van Songs Of A Lost World.
Robert Smith – fan, mentor en klankbord van de Schotten – omschreef zijn eigen laatste album als ‘bereft of hope’. Diezelfde melancholie klinkt door in It’s The Long Goodbye. We horen Smith – inhoudelijk betrokken bij vrijwel alle arrangementen – terug in Waiting For The Phone Call, Dead Flowers en Back To Fourteen op gitaar, toetsen en zessnarige bas. De Glaswegians David Jeans van Arab Strap en Alex Mackay van Mogwai versterken de ritmesectie. It’s The Long Goodbye is onversneden Scottish delight.
