album
pop

Janelle Monáe

Dirty Computer

BAD BOY/ATLANTIC/WARNER

De titel van het nieuwe album van actrice, kunstenares, labelbaas, model én funky popzangeres Janelle Monáe verwijst naar meerdere zaken. Het is ten eerste een knipoog naar Dirty Mind, een van de meesterwerken van haar leermeester Prince. Zijn invloed was – ook dankzij daadwerkelijke geluiden die hij naar verluidt zou hebben bijgedragen – nooit eerder zó duidelijk in Monáe’s muziek aanwezig als nu. Daarnaast speelt de zangeres op haar platen altijd de rol van androïde Cindy Mayweather. En die heeft natuurlijk een harde schijf (Computer) in plaats van een geest (Mind).

Dirty Computer geeft daarnaast een muzikale koerswijziging weer. Het is de meest dirty plaat die Monáe tot nu toe maakte, een plaat waarop seks en plastic pop de boventoon voeren. Tot slot is Dirty Computer een titel die bedoeld is als commentaar op de smerige stand van zaken in de (gedigitaliseerde) wereld. Racisten en masochisten zijn Monáe’s vijand. ‘Let the vagina have a monologue!’ eist ze in Django Jane, een refreinloze rapkraker met meer inhoud dan de volledig output van bijvoorbeeld Migos. In I Got The Juice, een klassieke Neptunes-productie à la Hollaback Girl en Drop It Like It’s Hot, wordt Trump direct geconfronteerd. ‘You tryin’ to grab my pussy? / Let this pussy grab you back!’ Zonder dat haar liedjes te zwaar voor de hitlijsten worden, laat Monáe haar vrouwelijkheid, huidskleur en politieke opinie continu meewegen. Zelfs in de toegankelijke singles Make Me Feel (met dikke Prince-synths) en Pynk (met subtiele touches van Grimes) maakt ze sterke punten. De verwijzingen naar stukjes zwarte cultuur, van de muziek van TLC tot films als Moonlight, vliegen je om de oren. Ook durft Monáe op muzikaal vlak grote risico’s te nemen, door vaak regelrechte pop boven funk en soul te verkiezen. Het veelzijdige hoogtepunt Screwed (over naaien en genaaid worden) klinkt bijvoorbeeld bij vlagen als een Lady Gaga-nummer dat door Prince werd geproduceerd. Het is zodoende maar de vraag wat de exclusieve liefhebber van de écht zwarte funk en soul van dit album gaat vinden. Daarnaast zullen ook fans van Monáe’s eerdere werk aanvankelijk moeten wennen aan haar nieuwe, soms ronduit glossy geluid. Wat mij – Prince-fan met een soft spot voor commerciële popmuziek – betreft is Dirty Computer in ieder geval een groot statement en een ijzersterke popplaat, waarop Janelle Monáe het niveau van haar leermeester nadert en soms zelfs evenaart.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: Janelle Monáe - Dirty Computer (album) | OOR