In het landschap van de elektronische dansmuziek in het algemeen en de breakbeat/drum & bass in het bijzonder is Tom Jenkinson me er eentje. De man die zijn halsbrekende breakbeats rustig richting jazzrock/fusion stuurt door er zijn fretloze basgitaar op los te laten, en net zo makkelijk een album maakt met alleen dat instrument. Dus dan hoeft een klassiek getint, orkestraal project als dit niet te verbazen.

Op Kammerkonzert stuurt Jenkinson de blazers, strijkers en wat al niet alle kanten op, geheel in lijn met de van hem bekende esthetiek, maar dan met nieuwe klanken en nieuwe instrumenten. Soms verknoopt met die gekke ritmes van hem, die af en toe ook heus wel overzichtelijker kunnen uitvallen – en dan duikt er warempel een snufje Blaxploitation op. Alleen: het zijn geen échte instrumenten. Jenkinson kreeg geen heus orkest bij elkaar. We moeten deze nummers zien als posh demo’s, deluxe uitprobeersels – met toch ook hun eigen, soms spectaculair klinkende charme, en misschien wel meer funk dan een ‘echt’ orkest voor elkaar zou kunnen boksen. Zo’n plaat die je hoofd en je oren af en toe flink – en sierlijk – op het verkeerde been zet. En dat hebben we allemaal nodig, op z’n tijd.