Vlak na de dood van David Bowie, alweer tien jaar gelden, twitterde iemand een verzonnen citaat. ‘David Bowie gaf me de kracht om anders te zijn – een of andere accountant.’ Een wat onsympathiek geintje waar ik tijdens het beluisteren van de nieuwe Harry Styles aan moest denken. Styles speelt de rol van excentrieke popster, een rol die hij al jaren ambieert en bij tijd en wijlen ook past, zelfs nu hij de beats boven de zachte softrock verkiest.

De plaattitel valt ook op: twee vreemde zinnen met een punt ertussen. En op de vaak bedachtzame beats en ingehouden zang zou haast niemand zonder aanmoediging een dansje wagen. De uitvoering van opener Aperture tijdens de BRIT Awards is een mooie samenvatting van het album. Een strak geregisseerde dans, weinig kleur, kleine bewegingen, soms effectief, soms een beetje knullig en zonder richting.

Dan is er plotseling een gospelkoor, een band, en is het ineens spannend – wat gaat er nu gebeuren? Maar dan draait het geheel terug naar het begin en eindigen we waar we begonnen, met kleine bewegingen en een wegstervende klop. Het is een goed liedje, het refrein galmt de hele dag tussen de oren en het koele, afstandelijke geluid werkt. Maar als Styles ons een half uur later, tijdens Dance No More, maant tot respect voor onze moeders is de ballon al heel ver leeg.

Samen met vaste secondanten Kid Harpoon en Tyler Johnson heeft hij ons langs wat hoogte- en dieptepunten geleid, maar vooral langs een schier eindeloos vlak land waar slechts af en toe iets moois te bewonderen valt. Het baslijntje van Ready, Steady, Go! is zo iets moois, met afstand het puntigste nummer van de plaat. De ingetogen stukjes van The Waiting Game ook – een mooie melodie, een mooie zanglijn. Een onvervalst hoogtepunt is Coming Up Roses, een liedje dat ons doet uitkijken naar de georkestreerde plaat die Styles zeker een keer gaat maken, in die toekomst, als hij is wie hij wil zijn.

Want tussen deze momenten is het vooral veel zoeken. Een liedje als Pop heeft vast een sterke meta-laag, maar die is heel goed verborgen onder de wartaal die Styles uitkraamt. Hetzelfde geldt voor American Girls, dat flauw en vooral eindeloos langdradig is: wat er gebeurt als herhaling niet tranceopwekkend blijkt. Een zoektocht dus, deze plaat, niet in de laatste plaats voor Styles zelf. Hij banjert rond, past graag pakken om te kijken hoe ze staan.

Wat er nog ontbreekt is een eigen stijl, een visie, een richting, een coherente taal. Styles is integer en talentrijk, maar niet eigenzinnig of onderscheidend, laat staan dat ie een conflict aan lijkt te willen gaan met welk idee dan ook. En om accountants aller landen te inspireren hun eigen leven te leiden, zijn dat onontbeerlijke ingrediënten.