Remy van Kesteren kun je gerust zien als een heuse ambassadeur voor de harp. Hij bespeelt dat veelsnarige instrument op allerlei podia, componeerde harpconcerten voor symfonieorkesten en nam zelfs het initiatief tot een gemakkelijk in elkaar te zetten ‘IKEA’-versie. Alles om de mooie kanten van de harp maar onder de mensen te verspreiden. Op het eerste gehoor draagt Leave What You Know daar niet erg aan bij, maar intussen.

Hij deed zeven jaar over dit zevende album en het is zijn eerste onversneden popplaat geworden. Zo een waarop vooral gezongen wordt, en wel door een legertje aan heel goede vocalisten: Pitou, Robin Kester, Luwten, Nana Adjoa, Banji, Roufaida en zowaar Marcel van Veenendaal van Di-Rect. Resultaat van een stel onaffe demo’s die als het ware op zang lagen te wachten, al ontstonden er in de samenwerking met deze lui ook weer nieuwe nummers. Zet ‘m op bij het koken of de afwas en je denkt: hé, leuke liedjes, beetje triphop, neosoul, puike productie met enige elektronische inbreng en oei, vooral die twee nummers met Robin Kester mogen er wezen zeg.

Maar waar is die harp? Nou, die is dus steeds meer of minder verhuld aanwezig, het lijkt soms wel een zoekplaatje. Maar dat getinkel, al of niet vervormd en gemanipuleerd, blijkt toch bijna steeds een belangrijk structureel element, dat bij goed luisteren doorslaggevende klankkleuren achterlaat. Dat Remy van Kesteren ook deze kant van de muziek beheerst, de onversneden popkant, zegt toch wel veel over zijn talent.