Voor Joan Wasser is het duidelijk. De mens is uit op vernietiging. Die wil niet delen, heeft geen oog voor de ander, kent geen mededogen. Haar song Long For Ruin schetst een mensbeeld om triest van te worden. Egoïsme en individualisme gaan boven communicatie en liefde. De mens draagt als actieve deelnemer bij aan de aftakeling en verwoesting van de aarde en de samenleving.

Wasser klinkt niet eens boos, eerder melancholiek op dit niet alleen vanwege haar klare kijk op de huidige wereld fraaie en belangrijke album. ‘Oh Joan, what is there be done?’ zingt ze verderop op dit muzikaal gezien meest complete album uit haar carrière. Haar stem is prachtig, luister maar eens naar de erg rustig maar wel vol overtuiging en emoties gezongen titelsong. Wasser, zelf een fantastische multi-instrumentalist, werkt op dit tiende studioalbum met louter grootheden, zoals Meshell Ndegeocello op bas, Chris Bruce op gitaar, Daniel Mintseris op toetsen, Otto Hauser en de ooit nog bij haar toenmalige vriend Jeff Buckley actieve Parker Kindred op drums. Muzikaal zit haar nieuwe werk ergens tussen soul, indiepop en lazy jazz in. Ze vindt steeds exact de juiste toon en intonatie, met precies dat juiste ritme om al die liedjes over haar worstelingen met liefde, vreugde, verdriet en bezorgdheid vorm te geven. Een plaat van een zangeres om te omarmen.