album
ROCK

PEARL JAM

Lightning Bolt

UNIVERSAL

Hoe vaak zal, nu het tiende Pearl Jam-studioalbum een feit is, het onovertroffen debuut Ten weer worden aangehaald in de recensies? En trouwens, is een bespreking van een nieuwe Pearl Jam überhaupt wel compleet zonder dat, ergens, vermeld wordt dat ‘het niveau van het debuut andermaal niet wordt gehaald’? Nee, die tragische running gag is misschien wel noodzaak, want je wilt ’t tóch weten, ondanks dat de groep met Vitalogy (1994) waarschijnlijk z’n laatste écht avontuurlijke plaat maakte en sindsdien elke twee à drie jaar min of meer hetzelfde kunstje doet. Maar misschien is dat wel de kracht van de groep: hun consistentie. Het vermogen om, zonder afgeleid te worden door hippe muzikale stromingen of ontwikkelingen, degelijke en bevlogen rockplaten te blijven maken. Of in elk geval platen die een dusdanig niveau hebben dat ze, als het debuten van een jong rockbandje waren geweest, als sensaties waren onthaald.

Dat gezegd hebbende: Lightning Bolt schiet uit de startblokken alsof er eindelijk eens wél voortvarend aan de stoelpoten van dat vermaledijde Ten gezaagd gaat worden. En houdt dat zelfs zes nummers – precies de helft van de plaat – vol. Turft u even mee? Getaway is een duwende en trekkende killer van een binnenkomer, single Mind Your Manners heeft een drive die doet denken aan een bandje dat ook ooit zo briljant debuteerde – of waren we Wolfmother alweer vergeten? – en zo verbeten als in My Father’s Son (‘Too bad he was a psychopath and I’m the next in line’) hoorde ik Eddie Vedder niet vaak. Indrukwekkend. En dat gaat dus nog even door, bijvoorbeeld met Sirens: weliswaar eentje uit de categorie ‘typische midtempo rockballad die toewerkt naar een fijne emotionele climax en zich doorgaans lekker laat oprekken in goedgevulde stadions’, maar hey – ’t is wel een goeie. Het titelnummer is dan weer een aangenaam strakke rocker zonder poespas en het slepende, a-typisch ingekleurde Infallible (horen we daar een blokfluit?) blijft de volle vijf minuten spannend. Over de tweede helft van Lightning Bolt kunnen we kort zijn: Pearl Jam volgens het boekje, met hoogstens een aardige nouveauté: het op stompende rhythm & blues leunende Let The Records Play. Maar puur op grond van de eerste helft zeg ik: beste Pearl Jam-plaat in bijna twintig jaar. ERIK VAN DEN BERG

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wide Awake!
album
Parquet Courts

Wide Awake!

Was Wide Awake! een debuut geweest, hadden we dan van een klassieker gesproken? Parquet Courts’ vijfde – zevende als je ...
Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory
winactie
Screaming Females

Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory

Aanstaande zondag 27 mei in de Sugarfactory in Amsterdam: Screaming Females! Ouderwetse punrock uit New Jersey, gespeeld door een band ...
Part Of The Light
album
Ray LaMontagne

Part Of The Light

In veel jaarlijstjes trof je ‘m niet aan, maar Ouroboros, de laatste plaat van Ray LaMontagne, werd ten tijde van ...

Recensie: PEARL JAM - Lightning Bolt (album) | OOR