Een eeuwigheid geleden waren de prettig gestoorde zusjes Bianca en Sierra Casady alias CocoRosie vaandeldragers van een spannende nieuwe generatie folkartiesten, waartoe ook beeldenstormers als Devendra Banhart en Joanna Newsom behoorden. ‘Free folk’ noemden we dat toentertijd. ‘Freakfolk’ was wellicht een betere benaming voor de bizarre klankpaletten van de twee dames.
Fast forward twintig jaar en de sound van CocoRosie is, afgezien van een vleugje elektronica en de nodige digitale beats, niet wezenlijk veranderd. Hun eigenzinnige songs hebben nog steeds de potentie om een argeloze luisteraar in verwarring achter te laten, maar hebben per saldo wel aan relevantie ingeboet. De Casadys opereren niet langer in de voorhoede van de popmuziek, maar in hun eigen veilige bubble. Dat gezegd hebbende, hoort Little Death Wishes zeker niet bij de minste platen van de gezusters. Hun debuut La Maison De Mon Rêve (2004) is lastig te overtreffen, maar met pakkende songs als de singles Cut Stitch Scar en Least I Have You nestelt dit album zich stevig in de subtop van het Casady-oeuvre. Aan bekende tekstuele thema’s als zusterschap (sic) en de ondergeschoven positie van de vrouw wordt hier en daar een meer persoonlijke dimensie toegevoegd: diverse songs ontlenen hun inspiratie aan het recente liefdesverdriet van Bianca. Veilige bubble oké, maar eens in de zoveel tijd is het daar verdomd prettig toeven.
