Het eerste dat uit 20.000 kelen klinkt is je nieuwe single. Het tweede is het refrein van Slow Jam, een liedje van comebackalbum More, dat je een week eerder uitbracht. Dan moet je gloeien op het podium van de gigantische 02 Arena in Londen – gloeien van trots, van een stukje opluchting, want je kan bestaan om te schreeuwen en te wijzen, maar als er niemand luistert, stoppen ze je weg.

Het is een zegetocht, deze livedubbelaar, een zegetocht langs nieuw en oud werk en een moment om er even bij stil te staan dat we er allemaal nog zijn – wij wel. De achttien liedjes die we voorgeschoteld krijgen, zijn een selectie van een langere setlist, met nadruk op More, aangevuld met oude hits. Op O.U. (pre-doorbraak) na , compleet met karakteristieke ma-ma-ma’s van jonge Jarvis, zijn er geen deep cuts te bekennen. Wel grootse, door een klein orkest ondersteunde versies van Help The Aged en This Is Hardcore, en daarnaast genoeg bewijsmateriaal dat het nieuwe werk vrijwel naadloos aansluit op het oude, in ieder geval waar het ’t enthousiasme van het publiek betreft. Het feit dat het album dubbelt als soundtrack van een concertfilm verklaart misschien de soms wat al te harde edits, waardoor de concertonderdompeling niet helemaal van de grond komt. Maar ja, dan komt dat liedje en blijkt de golf gedeelde energie gevangen in enen en nullen makkelijk stand te houden.