Nee, hier wordt geen punt gezet. De wereldtournee ter ere van Wild God (2024) gaat in januari down under vrolijk verder en in de zomer – van begin juni tot diep in augustus – gaat circus Cave nog eens uitgebreid de Europese festivals af. Een tussenstandje is dit dubbele livealbum (bijna honderd minuten muziek!) ook niet, want het zwaartepunt ervan ligt op het concert in de Accor Arena in Parijs van 17 november 2024. Dik een jaar oud dus alweer.
Maar genoeg over coördinaten. Wat krijgen we hier? Voor de helft het materiaal van Wild God – alleen Song Of The Lake en Final Rescue Attempt ontbreken, uitgerekend twee van de mooiste songs van het album – en voor de andere helft een interessante mix van greatest hits en deep cuts. En, ook wel eens verfrissend, géén The Mercy Seat (al werd dat natuurlijk wel gespeeld, daar in Parijs). Wel een paar andere onverwoestbare zekerheidjes, waarvan er drie misschien onderhand eens het Bad Seeds-depot in moeten: na een kennelijk iets te uitnodigend ‘put your hands in the air!’ van de voorzanger begint het publiek tijdens Tupelo – je verzint het niet – méé te klappen en in Into My Arms en Red Right Hand wordt enthousiast meegezongen (in laatstgenoemd geval zelfs met het orgellijntje).
Maar we klagen niet. Live God biedt grotendeels een meeslepende, muzikaal fenomenaal uitgevoerde greep uit vier decennia Bad Seeds (plus twee tracks van Carnage, de duoplaat van Cave met sidekick Warren Ellis), waarbij de nadruk logischerwijs ligt op het Wild God-materiaal, dat in de studioversie soms de edelkitsch aantikt (Long Dark Night, Cinnamon Horses), maar live net het organische randje heeft dat dat euvel verhelpt.
En als gezegd, er wordt – ondanks tien à elf man/vrouw op het podium – subtiel maar magistraal gemusiceerd, met een onderscheidende rol voor de van Radiohead geleende bassist Colin Greenwood (let vooral eens op zijn heerlijk huppelende spel in Red Right Hand). En ja, dat gospelkoortje, alomtegenwoordig op Wild God, voegt daadwerkelijk wat toe en weet gelukkig ook wanneer het zich niet moet laten horen. ‘An antidote to despair’, noemde Cave de Wild God-tour tot dusver. Neem van ons aan: na drie keer Live God – vijf uur! – begin je je daar daadwerkelijk iets bij voor te stellen.
