Even schrikken voor die – grove schatting – vier OOR-lezers die vorig jaar Lowlands bezochten. Daar stond IDLES, een van dé bands van 2024 met een van dé albums van 2024 op zak, voor een nauwelijks halfvolle Alpha te spelen. Het publiek in Biddinghuizen had weinig zin in de liefdevolle postpunk van de heren uit Bristol en massaal gekozen voor het Lowlands-debuut van Joshua Mainnie, tot een paar jaar geleden nog een onbekende dj uit Edinburgh.

Als Barry Can’t Swim vond hij echter een sound die onweerstaanbaar is voor iedereen met een mainstream pophart. De zonovergoten, poppy deep house vol catchy loopjes en refreinen van debuutplaat When Will We Land? veroverde de festivalzomer en optredens later in het jaar, waaronder een show tijdens Amsterdam Dance Event, verkochten razendsnel uit. Kijk niet raar op als deze Schot over een paar jaar definitief van tent is gewisseld met IDLES en net als stijlgenoot Fred Again.. festivals mag afsluiten. Loner, zijn tweede plaat, is namelijk al even pakkend als zijn voorganger.

Dat betekent natuurlijk ook dat er qua sound niet heel veel is veranderd. Wederom heeft Barry Can’t Swim zijn deep house besprenkeld met verschillende suikersoorten. Welk merk en hoe grof de korrel, maakt hem niet uit. Zolang het maar zoet is. En dus horen we in opener The Person You’d Like To Be een gospelkoor, bevat Different elektro-impulsen uit de stoppenkast van Benny Benassi, horen we achterin de mix van Kimpton half Afrika chanten en hebben de vocale samples in Still Riding iets industrieels. Al deze kekke en prikkelende geluiden vallen op door een beat die continu aanwezig en consistent vlot, catchy en helder glinsterend is.

Barry Can’t Swim heeft daarnaast een neusje voor het herkennen van melodieën die in oorwormen van Dune-formaat veranderen. Luister maar eens naar het tjokvolle About To Begin en probeer het bij die ene keer te houden. Mission impossible.