Voordat punk zichzelf uitvond, kwamen The Saints in 1976 met (I’m) Stranded. Het was de tweede punksingle na oerknal Blitzkrieg Bop van de Ramones, die in twee minuten en dertien seconden hoogstpersoonlijk alles dat rock & roll netjes had gemaakt ontwrichtte. (I’m) Stranded was de aftrap van een halve eeuw antipodaal ‘heiligdom’ dat in Australië begon en in Nederland zou eindigen.
Terwijl de Britse punklawine haar allesverwoestende werk deed, sloeg Saints-zanger Chris Bailey met droge ogen af richting soul en blues – een graduele transformatie naar doorleefde rock, waarvan Long March Through The Jazz Age het sluitstuk is. Bailey, die al jaren teruggetrokken in Haarlem woonde, overleed in 2022. Zijn zang was eerder vastgelegd in de Church Street Studios in Sydney, met Pete Wilkinson op drums en Davey Lane (You Am I) op gitaar.
De veelzijdige zwanenzang opent met Empires (Sometimes We Fall), met naar western neigende gitaren, terwijl we in het rootsy Gasoline flarden horen van onversneden Exile On Main St.-swagger. Op weer andere nummers meandert een trompet tussen subtiele piano- en gitaarloopjes. In Carnivore zingt Bailey nog een allerlaatste maal de blues en neemt daarna voorgoed afscheid met Will You Still Be There, een vraag waarop we het antwoord inmiddels kennen. Na 52 jaar, vier maanden en 27 dagen zijn The Saints uitgemarcheerd.
