Toen ik Another Love voor het eerst hoorde, dacht ik heel even met The Veils van doen te hebben. Het zullen de treurige pianoklanken in combinatie met die bezielde kraakstem geweest zijn. Heel vergezocht is de vergelijking niet: Tom Odell bracht net als Finn Andrews een deel van zijn jeugd in Nieuw-Zeeland door en ook hij legde zich al vroeg toe op een carrière als zanger en songwriter in Londen.

De opvallendste overeenkomst is echter de manier waarop beiden hun liedjes benaderen. Of eigenlijk: te lijf gaan. Odell lijkt weliswaar minder onder de lasten van het leven gebukt te gaan dan Andrews, maar qua intensiteit ontlopen de twee elkaar nauwelijks. Long Way Down komt uit op het moment dat Odells ster dankzij veel airplay en een succesvol optreden op Pinkpop al helder aan de Nederlandse hemel schittert. Biddinghuizen mag zich ook op de komst van de 22-jarige Brit mag verheugen. Het is een album dat zich direct in volle glorie aan de luisteraar openbaart. Er is in de verste verte geen sprake van complexe klankweefsels die zich pas na meerdere luisterbeurten laten ontrafelen.

Eerder het tegenovergestelde: Long Way Down is een open boek, een pageturner die je direct bij de kladden grijpt. In de tien liedjes is de piano zonder uitzondering leidend. Of Odell het instrument nu zacht en subtiel (Sense, Long Way Down) of hard en staccato (Hold Me) bespeelt, hij geeft zich altijd volledig aan de muziek over. Daarnaast weet hij met zijn buigzame, soulvolle stem in elk nummer, ongeacht het tempo of volume, een mooie balans te vinden tussen spanning en ontlading. De combinatie van overgave, talent en vakmanschap levert een evenwichtig debuutalbum op dat een wereldwijde doorbraak ongetwijfeld – en volledig terecht – zal bespoedigen. Tom Odell is geen eendagsvlieg, hij is in it to win it. De niet bijster risicovolle voorspelling van ondergetekende: win it he will.