Fans horen na twee aanslagen al dat het Johnny Marr is die zijn snaren beroert. Hij maakte furore tussen 1982 en 1987 als de man achter die meesterlijke riffs van The Smiths en werd daarna een veelgevraagd muzikant. Hij speelde op albums van Bryan Ferry, Pretenders, Pet Shop Boys en – onlangs nog – Franz Ferdinand, trad toe tot The The en vormde met Bernard Sumner (New Order) het duo Electronic.
Smiths-zanger Morrissey bouwde een succesvollere solocarrière op, maar de sympathie lijkt zich dankzij het steeds vreemdere gedrag van die Big Mouth de laatste jaren in het voordeel van Marr te keren. Diens gitaarspel blijft meesterlijk. Hij blijkt ook niet onverdienstelijk te kunnen zingen, maar weet zich op dat vlak echter amper te onderscheiden van veel andere Britpoppers. Toch bewijst deze in een uitverkochte Londense Hammersmith Apollo opgenomen livedubbelaar hoe populair Marr vooral in Engeland nog altijd is. Hij durft zich naast een berg nieuwe songs inmiddels ook vol overtuiging op ‘eigen’ oude Smiths-liedjes als Panic, This Charming Man en How Soon Is Now? te storten. Opvallend zijn ook de aanwezigheid van The Passenger van Iggy Pop en de passage van Neil Tennant (Pet Shop Boys) in Rebel Rebel van David Bowie. Bij gebrek aan eigen hits goed voor het feest der herkenning?
