De naam James Ellis Ford zal de gemiddelde OOR-lezer misschien niet veel zeggen, maar de albums die hij geproduceerd heeft, doen dat ongetwijfeld wel. Al ruim twintig jaar staat Ford achter de knoppen bij de crème de la crème van de Britse (indie)muziekwereld, met klinkende namen als Arctic Monkeys, Foals en Gorillaz als frequente klanten.

Drie jaar geleden bracht hij zijn eerste soloalbum The Hum uit, een prima kers op de taart van zijn producersrepertoire. De totstandkoming van zijn tweede plaat Lost In Another World stemt echter minder vrolijk. Ford werd begin vorig jaar gediagnosticeerd met acute leukemie en nam dit album op terwijl hij in het ziekenhuis lag voor chemotherapie. Weinig verhullende songtitels als Did You Ever Want To Go To Your Own Funeral? verklappen al dat de thematiek op het eindresultaat begrijpelijkerwijs behoorlijk zware kost is.

Toch houdt Ford het muzikaal grotendeels vrij lichtvoetig. Overtones en The Ever After zijn zelfs ‘gewoon’ fijn in het gehoor liggende indietronica-nummers in de trant van Hot Chip of Soulwax. Maar er is natuurlijk ook ruimte voor rustigere, emotionele nummers, waarin de openhartige teksten nooit te zwaar op de hand liggen. Aan het begin van Parallel Dimension vat Ford zijn ervaring in het ziekenhuis elegant samen: ‘I’m trusting in the process, but it really fucking hurts.’