Maakte Bon Jovi op zijn laatste studioalbums uitstapjes richting Britpop, Lost Highway is stevig in de eigen Amerikaanse historie geworteld. Voor deze cd week de band uit naar Nashville, met Los Angeles en New York de derde grote peiler onder de Amerikaanse muziekindustrie. Er werd samengewerkt met producers Dann Huff (zanger/gitarist van de AOR-band Giant en eerder succesvol met Keith Urban) en John Shanks, die opnam met Sheryl Crow, Melissa Etheridge en Chris Isaak, en ook al betrokken was bij Bon Jovi’s vorige, Have A Nice Day.

Alle ingrediënten voor een doorleefd countryalbum waren voorhanden: de vader van gitarist Richie Sambora – binnen Bon Jovi doorgaans verantwoordelijk voor de partysfeer – overleed aan longkanker en bovendien liepen diens relaties met achtereenvolgens Heather Locklear en Denise Richards stuk. ‘Richie was de katalysator van dit album. Via mijn teksten kon hij veel van zijn emoties kwijt,’ zei zanger Jon Bon Jovi onlangs. Een echt countryalbum is het niet geworden. Een feestplaat al helemaal niet. Zelfs de karakteristieke meezingrefreintjes ontbreken grotendeels.

Lost Highway probeert vooral om te gaan met de omstandigheden. De songs die het duidelijkst handelen over thema’s als verlies zijn zelfs zonder Sambora geschreven. Niet dat deze er de kantjes vanaf liep: de plaat staat bol van de gitaarpartijen. Geen vervormde geluidsmuur, zoals we van Bon Jovi gewend zijn, maar met allerlei kleurschakeringen: akoestisch, atmosferisch, steelguitar en zelfs viool horen we voorbij komen. Deze cd is het resultaat van gewoon hard doorwerken. Geen wonder dan ook dat Richie na afronding werd opgenomen in een ontwenningskliniek. We wensen hem en Bon Jovi beterschap. HANS VAN DEN HEUVEL