album
avant-garde

Low

Double Negative

SUB POP/KONKURRENT

Hoe ver mag je gaan in het vervormen van klanken? Dat is het eerste dat in je opkomt bij het opzetten van de nieuwe Low. ‘Nee, het ligt niet aan uw luidsprekers’ had als waarschuwingssticker op de hoes kunnen zitten.

Low, was dat niet de band van dat Amerikaanse echtpaar Mimi Parker en Alan Sparhawk, met die hemels harmonieuze melodieën, fraaie stiltemomenten en bijzondere dynamiek? Zweeftochten tussen hemel en hel, pingpongwedstrijden tussen goed en kwaad, loftuitingen op De Heer ingehaald door die duivelse drang naar zelfvernietiging – was dat niet waar het trio uit Duluth, Minnesota voor stond? Wie toch de moed heeft dit album een aantal keren extra hard te draaien, hoort dat al het bovengenoemde moois uit de muziek van Low ook hier aanwezig is. De wél subtiel vastgelegde tracks Always Up en Dancing And Fire alleen al verdienen als beloning twee banken vooruit in de kerk. Ze vormen uitzonderingen, want wat moeten we in godsnaam met de rest van deze productie van B.J. Burton, de man die eerder met James Blake, Sylvan Esso, maar ook met Low zelf (het machtige Ones And Sixes uit 2015) de studio deelde? Op dat laatste album deden de eerste elektronische uitspattinkjes zich trouwens al voor, al bleven ze vaak binnen de perken. Deze keer moet Burton zich in de thuisstudio van Justin Vernon (Bon Iver) alle mogelijke vrijheden hebben mogen toe-eigenen. Het resultaat is het meest onorthodox schurende statement van Low uit hun oeuvre. Het gevolg van alle wijzertjes zo lang één kant opdraaien dat slechts het ongemakkelijk pulserende gekraak van wat ooit een traag ritme of fraaie baslijn was overblijft. Zo klinkt Double Negative namelijk ook. Poor Sucker? Disarray? Jazeker. Maar ook bijzonder moedig. Dat dit album waarschijnlijk zelfs grote fans met een zeer open mind veel te ver zal gaan, dat moet dan maar even. Of durven ze Double Negative toch voor de tiende keer op te zetten om zich er dan opnieuw over te verbazen, maar zich toch mee te laten voeren in deze meesterlijk vormgegeven wanorde?

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: Low - Double Negative (album) | OOR