Die Wilde Jagd is vooral Sebastian Lee Philipp, Berlijner met een Nederlandse moeder – wat interviewsessies wel zo gemakkelijk maakt. Zijn discografie speelt zich vooral af op de snijvlakken van psychedelica, elektronica, bezwering en duisternis. Heavy op een onderhuidse manier, vandaar ook zijn verschijningen op Roadburn.

Daar deed hij ooit, in coronatijd, een project met eeuwenoude orgelpijpen. Lux Tenera – A Rite To Joy is ook al het resultaat van een compositieopdracht voor datzelfde festival. Die Wilde Jagd compleet met het Metropole Orkest: live was dat een overweldigende ervaring, ook visueel. Alsof zo’n voltallig orkest (dat overigens niet voor het eerst op Roadburn speelde, want eerder met Triptykon) niet spectaculair genoeg was, valt ook de aanblik van de carnyx, een metershoog blaasinstrument met een drakenkop erbovenop, niet licht te vergeten.

Deze studioversie klinkt op het eerste gehoor iets minder overweldigend, maar om de juiste redenen. Philipp en arrangeur annex dirigent Simon Dobson kiezen niet voor traditionele orkestclichés, maar voor transparante notenweefsels, die wel degelijk strak staan van de spanning. De gezongen en gedeclameerde teksten van Philipp, in Engels en Duits, dragen niet weinig bij aan de opbouw. Het is het verhaal van licht en donker, goed en kwaad – deels geïnspireerd op cultboek De Zangen Van Maldoror van Comte de Lautréamont. Het gemis aan spektakel wordt goedgemaakt met, bijvoorbeeld, productionele ingrepen op de stem, zoals in het wild jagende (men kan zoiets niet laten) centrale stuk Pan-song. En bij stug doorluisteren volgt die overweldiging alsnog.