Daar is ie dan eindelijk, Morrissey’s veertiende. De opvolger van I Am Not A Dog On A Chain uit 2020 was eigenlijk Bonfire Of Teenagers, maar die weigerde het Capitol-label uit te brengen. Onder meer vanwege de titeltrack, die expliciet handelt over de terroristische aanslag na het Ariana Grande-concert in de Manchester Arena in 2017. Verder was er ook weer genoeg te doen rond Moz. Van zijn extreemrechtse sympathieën tot het in een kwaad daglicht stellen van Johnny Marr (die juist voor hen beiden de merknaam The Smiths veiligstelde) en talloze no-shows (je hebt mazzel als hij echt komt opdagen): het wordt steeds moeilijker om Morrissey-fan te zijn, zoals onze betreurde collega Raymond Rotteveel hier zes jaar geleden al vaststelde.
Make-Up Is A Lie is samengesteld uit twee albums die hij in 2023 in Frankrijk opnam: Without Music The World Dies en You’re Right, It’s Time. Voor de gelegenheid spelen veel songs zich af in Parijs. In het meeslepende Boulevard galmt hij bijna als een echte chansonnier. Ja, zingen kan ie nog wel. Maar Morrissey zou Morrissey niet zijn als hij zich er ook niet vaak met de Franse slag vanaf zou maken. You’re Right, It’s Time, Zoom Zoom The Little Boy en het door een funky groove aanvankelijk veelbelovende The Night Pop Dropped zijn we snel weer vergeten. De Roxy Music-cover Amazona voelt overbodig en de tekst van het muzikaal best aardige Notre-Dame draait volledig om een complottheorie over de brand in 2019 (‘We know who tried to kill you’).
Net als we besloten hebben met een slap Morrissey-album van doen te hebben, verrast hij met een sterke finale. Lester Bangs is een smaakvolle ode aan de legendarische Amerikaanse popjournalist (‘3000 miles away this nerd hangs on your words’). Het epische Many Icebergs Ago is prachtig opgebouwd en bevat precies de goede dosis pathos. En met The Monsters Of Pig Alley (een verwijzing naar de Parijse buurt Pigalle) sluit hij af met de beste popsong van de plaat. Dat lied handelt over een tragische muzikant wiens Parijse droom mislukte. Morrissey’s cynisme is zelden grappig meer en zijn woede slaat tegenwoordig snel om in paranoïde gedachten. Maar als hij vanuit bewondering of mededogen schrijft, kan hij nog steeds imponeren. Dat doet hij hier een keer of vijf, wat niet genoeg is voor een volledig geslaagd album. Maar er zit nog altijd muziek in.
