Zonlicht, een vurig Zuid-Amerikaans gitaarlijntje, een zomerse melodie en een beat zo aanstekelijk dat je er hele festivaltenten mee in beweging krijgt. Dat is de track Talvez in een notendop. En dan zijn er ook nog de Portugese woorden ‘Talvez você se lembra da minha escuridão’, die zoveel beteken als ‘misschien herinner jij je alleen mijn donkerte’.
Ão is een groep van tegenstellingen. Met steeds wisselende sferen, in zowel de muzikale omlijsting – met altijd originele elektronica en bezwerende percussie – als de persoonlijke boodschappen. Die laatste komen uit de gouden pen en fluwelen stembanden van de Vlaamse zangeres Brenda Corijn. Haar moeder komt uit Mozambique, vandaar dat Portugees. Inmiddels gaat ze speels om met de klanken en vaak dubbele betekenissen van woorden in die taal, zoals in het bloedmooie, melancholieke Sorte, dat staat voor zowel ‘lot’ als ‘geluk’. Ook de albumtitel heeft een dubbele laag. Een vrouw wordt een malandra genoemd als ze intelligent en charmant is, maar tevens als ze sluw en manipulatief de regels naar haar hand zet. Dat laatste doet Ão ook slim; het kwartet creëerde in amper een paar jaar tijd een genre op zich, met een geluid uit duizenden, met niets of niemand te vergelijken. Dit tweede, door bandlid Jolan Decaesstecker geproduceerde en door Jasper Maekelberg (Warhaus) gemixte album is nog gelaagder, ritmischer, ontroerender en harder dan dat toch al meeslepende debuut Ao Mar (‘naar de zee’) uit 2023. Ão – spreek uit auw – staat hier dertien uiteenlopende tracks lang garant voor onaardse schoonheid.
