Hoe lang kun je – zo nu en dan een liedje morsend op de streamers – bekend blijven staan als ‘veelbelovende band, die beslist huge gaat worden’ zonder die status eindelijk eens te bezegelen met een ongetwijfeld fenomenale debuutplaat? Best lang, zo bewijst bijvoorbeeld het Amsterdamse Hiqpy (goed nieuws: men is uitgerekend op 10 april, van dit jaar). Maar ook het Ierse kwintet Cardinals hoort alweer jaren tot de sensaties-in-de-dop waarvan we slechts zo nu en dan een glimp opvangen.
Op ‘ontdekkingsfestivals’ als Left Of The Dial en Here’s The Thing bijvoorbeeld, maar ook vorig jaar op ESNS, waar ze – warm aanbevolen door parttime talentscout Grian Chatten – zo’n beetje de buzzband waren, hetgeen een maand later al werd beloond met een heus interview in OOR. Vervolgens verstreek een heel jaar, nog altijd zonder debuutalbum, maar wel met een incidenteel Nederlands clubtourtje, waarna de Volkskrant dan schreef dat dat debuutalbum ‘niet anders dan een indieklassieker kon worden’ (iets wat Cardinals-frontman Euan Manning zelf ook dacht, zo zei hij tegen NME) en wij van OOR ze nóg maar eens gingen interviewen. En net toen je begon te denken dat het misschien wel een briljant absurde stunt zou zijn – Spinal Tap-waardig – om dat debuutalbum gewoon helemaal nóóit uit te brengen, lag ie er ineens: Masquerade. Half uur muziek, tien liedjes (inclusief de singles), goeie plaat. Maar geen klassieker. Want klassiekers grijpen je bij de keel, blazen je omver en zetten je muzikale wereldbeeld op z’n kop – Getting Killed van Geese, dát was er eentje. Maar dat neemt allemaal niet weg dat Masquerade een sterke en bezielde plaat is, gemaakt met het hart op de tong en het vuur in de ogen.
De aanpak is soms even wennen, zeker voor wie rechttoe-rechtaan indierock gewend is: zeker de helft van de plaat bestaat uit walsjes (want ‘waltzes are the most romantic kinds of songs’, vindt Manning) en er zit altijd wel ergens een accordeon. Maar de eeuwige Pogues blijven op afstand, de folkinvloeden zijn verwaarloosbaar en de gitaren klinken onverminderd stekelig. Net als Mannings teksten, even weemoedig als ruwgebolsterd, soms vruchten van beladen lokale folklore (Barbed Wire, The Burning Of Cork), dan weer bitterzoete liefdesliederen (I Like You, Big Empty Heart). En de mannen weten hoe ze een song onder spanning moeten zetten, al gebeurt dat op een beproefde manier: van hard naar zacht en weer terug, op z’n tijd een tempowisseling en als ’t even kan lekker opbouwen naar de apotheose, die je dan ook soms – zoals in Over At Last – van drie Engelse mijlen afstand ziet aankomen. Maar hé, dat debuut is er, het duurt precies kort genoeg om in geen enkele valkuil te belanden en de toekomst ligt open.
