Weer een jubileum, weer een doos. Alleen zit er deze keer een sterrenstelsel in. En dertig jaar na dato blijkt dat Corgan-universum intact. Iedere jubileumrelease gaat onvermijdelijk gepaard met het ritueel van glimmende dozen, demo’s en nodeloze extra’s. Ook Mellon Collie And The Infinite Sadness ontkomt daar niet aan.

De grotendeels cosmetische heruitgave bevat de 2012-remaster en veertien liveopnames uit 1996, aangevuld met een boek, een tarotset (want natuurlijk) en litho’s. Te midden van dit opgeklopte feestje blijft het dubbelalbum, jarige spil van dit alles, uiteraard fier overeind. Toen de Pumpkins in 1995 hun magnum opus afleverden, waren ze op het toppunt van hun macht. Siamese Dream had het pad geëffend, maar Mellon Collie was de ontlading: 28 nummers, van de theatrale grandeur van Tonight, Tonight tot het verstikkende X.Y.U. en de gebroken rust van Stumbleine.

De alternatieve rock van die tijd kenmerkte zich door expansie, ambitie en productionele overdaad. Bands dachten nog in dubbelalbums en concepten. Billy Corgan wilde het universum in kaart brengen, met een grootheidswaan die sindsdien niemand meer evenaarde. Mellon Collie is de megalomanie en de waanzin van de jaren negentig in één. De nieuwe verpakking is misschien vooral voor verzamelaars, maar herinnert er wél aan dat The Smashing Pumpkins ooit even alles konden zijn: romantisch, gewelddadig, spiritueel, kinderachtig en geniaal.

Pitchfork beschreef Mellon Collie ooit treffend als volgt: ‘The band’s sprawling, defining statement – the moment they became their own universe.’ Dat Corgan daarna verdwaalde in zijn eigen kosmos doet daar niets aan af.