Wie hier – naast familieleden van de band – op zit te wachten weet ik niet, maar feit is dat Venom vooral héél lang geleden relevant was. En zelfs toen liepen de meningen over het rauwe en obstinate Black Metal net zo ver uiteen als de horens van Satan.

Met Metal Black zal dat niet veel anders zijn. Vooral ook omdat ze door een doffe, rommelige productie Het Gevoel Van 1982 willen opwekken. Tja, en dan kom je er weer achter dat Venom nog steeds een primitieve en weinig strakke metalband is. Mijlenver van waar black metal tegenwoordig dus voor staat. Het gekke is dat die wapperende bassdrums en brieke riffs wél hun charme hebben, waardoor hymnes als Burn In Hell of Assassin je dwingen tot het uitslaan van een oerkreet. Over hymnes gesproken: het titelnummer (‘metaaaal fuckin’ blaaaack!!!’) laat zich beluisteren als een enthousiaste ode aan het duivelse genre. Dat zoiets ook catchy mag klinken, blijkt wel uit het opruiende Lucifer Rising. Lang niet slecht, serieus. Is deze cultband een kwart eeuw later dan nog steeds relevant? Neuh. Maar dacht je nou echt dat Satan alleen maar naar kwade azijnpissers als Mayhem en Burzum luistert? Ook hij verlangt wel eens naar de goede dagen dat evil muziek nog lekker simpel en – eerlijk is eerlijk – onschuldig was. Daarom: hell yeah! PHILIPPUS ZANDSTRA