album
indie

MGMT

Little Dark Age

COLUMBIA/SONY MUSIC

Tien jaar geleden uitgekomen, maar nog steeds geen recensie waarin het debuutalbum Oracular Spectacular (2008) onbesproken blijft. Kan ook niet anders. Met Electric Feel, Kids en Time To Pretend had MGMT genoeg buskruit op voorraad om elke festivaltent op te blazen – songs die van de eerste rij tot aan de Dixi’s werden meegebruld. ‘Let’s make some music / Make some money / Find some models for wives.’ Maar daarna kwam de verwarring.

Leek het hotsende, botsende Congratulations (2010) nog een bewuste keuze voor commerciële zelfmoord, dan gaf MGMT (2013) vooral blijk van artistieke dwaling. En nu? Op het oog is er weinig veranderd. Ontdaan van hun bloemenkransen en glitterpakken zou je Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser nog steeds indelen bij de high school freaks. Wat wel veranderd is: ze kregen gezelschap op het schoolplein. Luister het nieuwe nummer James en hoor de overeenkomst met Ariel Pink, een jongen die er wél in slaagde zijn stempel te drukken op de laatste psychedelica-revival. MGMT is links en rechts ingehaald door dat soort types, zowel commercieel als artistiek. En die achterstand gaat Little Dark Age niet wegpoetsen. Time Spend Looking At My Phone is de beste song hier: een aanklacht tegen iedereen die zijn smartphone vaker bekijkt dan zijn naasten, voorzien van een aanstekelijk Daft Punk-motiefje. Ook leuk: het pisnijdige When You Die (‘We’ll be laughing when you die’) en She Works Out Too Much, waarin VanWyngarden hoofdschuddend door het Instagram-account van een of andere #fitgirl scrolt. Je zou die jongen minder internet gunnen. En meer visie. Want met een paar slepende niemendalletjes (When You’re Small, Hand It Over) en nog meer Ariel Pink-kopieën (Me and Michael) is het toch weer een weinig enerverend geheel geworden. Tegenwoordig is MGMT gewoon een van de vele bandjes met een psychedelische inslag. Waarschijnlijk naar eigen tevredenheid, de grote podia waren nooit aan hen besteed. Toch zullen ze er deze zomer weer staan. Voor een kolkende tent die schreeuwt om krakers. En dan spelen ze die drie verdomde liedjes maar weer. Fated to pretend, nog steeds.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

<span class="club">Club</span> <span class="oor">OOR</span> was op Pinkpop
nieuws

Club OOR was op Pinkpop

OOR was op Pinkpop! We waren er met een eigen Club OOR-stand, waar verschillende artiesten langskwamen om een krabbel uit te ...
Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon
concert
Pearl Jam

Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon

De 49ste editie van Pinkpop vindt dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR is alle drie de dagen van ...
Bird Dog Dante
album
John Parish

Bird Dog Dante

John Parish is al een kwart eeuw een onmisbare rechterhand voor Polly Jean Harvey, alsmede een alom gewaardeerde producer, songschrijver ...

Recensie: MGMT - Little Dark Age (album) | OOR