Toen Kacey Musgraves in 2013 haar major label-debuut maakte met het brutale Same Trailer Different Park leek de countrymuziek een meer edgy versie van Taylor Swift gevonden te hebben die men kon omarmen. De destijds 24-jarige zangeres maakte dan wel poppy songs, ze vierde tegelijkertijd de tradities van het genre. Dat er in Musgraves een groot artiest zat verscholen, had niemand toen nog durven beweren. Wat ze deed, leek daarvoor te veel op een gimmick.
Sinds derde plaat Golden Hour is dat beeld echter drastisch veranderd. Op dat album wisselde Musgraves haar bekende humor af met pijnlijke persoonlijke bekentenissen dat we haar grappen zijn gaan interpreteren als verdedigingsmechanismen. De songs van Golden Hour waren daarnaast van een wonderschone tijdloosheid; ongelooflijk mooi ingezongen en magistraal geproduceerd. Na met het ondergewaardeerde Deeper Well – waarop ze meer de folkkant opging – nóg een tijdloze plaat te hebben uitgebracht, keert Musgraves op haar zevende album terug naar haar roots. Middle Of Nowhere is haar eerste poging tot een echte, serieuze countryplaat en, zoals de Amerikanen dat zeggen: she knocks it out of the park.
Ondanks dat Musgraves hier gebruikmaakt van typische countryconcepten als uitwaaierende slidegitaarpassages, meerlaags akoestisch gitaarspel, instrumentale uitstapjes naar Mexicaanse oorden, koebellen, accordeons en gastbijdragen van Willie Nelson en Miranda Lambert blaast ze met haar kraakheldere stem, perfecte intonatie, subtiele experimentatiedrang en heerlijke down to earth-teksten (‘I don’t have to navigate nobody’s drama / I don’t have to act like I like all your friends… or your momma’, zingt ze in Loneliest Girl, een overtuigende viering van haar status als single vrouw) een frisse wind door een stoffig genre. Maar vergeet deze analyses, want net als Golden Hour en Deeper Well is ook Middle Of Nowhere een plaat die bijzonder is vanwege een gevoelsmatige ongrijpbaarheid. Het is wederom een plaat die van begin tot eind aanvoelt als een intens kwetsbaar en dierbaar project, waar heel veel liefde in is gestopt door Musgraves en iedereen die ze erbij betrok.
