Na een vliegende start met het fantastische Plastic Ono Band album en hits als Instant Karma, Imagine, Jealous Guy en Happy Xmas stagneert de solocarrière van John Lennon al snel. Het politiek geladen dubbelalbum Sometime In New York City flopt genadeloos. Een jaar lang schrijft hij geen nieuw materiaal en houdt hij zich verre van een studio.
Als hij in de zomer van 1973 weer aan de slag gaat is dat zonder Yoko Ono maar met ervaren studiomuzikanten als Jim Keltner, David Spinoza en Michael Brecker. Ook producer Phil Spector, briljant maar grillig, laat hij thuis. De ex-Beatle neemt zelf het roer in handen.
Tijdens de sessies is Lennon geconcentreerd en in vorm: hij zingt goed en de arrangementen zijn dik voor elkaar. Maar dat kan niet verhullen dat akkoordschema’s clichématig zijn en de melodielijnen dertien in een dozijn. Beklijven doen alleen de ballads One Day At A Time en Out The Blue. Eén liedje onttrekt zich aan de malaise: het titelnummer Mind Games, dat hij in 1968 in India schreef onder de titel Make Love, Not War. Een majestueuze melodielijn met de magie die zoveel Beatles-liedjes kenmerken. De tekst is inmiddels aangepast aan de tijdgeest van de vroege jaren zeventig. Een geheide hit, die Lennons terugkeer naar het front rechtvaardigt.
Nu, ruim vijftig jaar later, is er een heruitgave van het album in vele formaten, waarvan de boxset met 6 cd’s, 2 blue-rays met Atmos mixen, wat leuke snuisterijen en een kloek boekwerk de meest uitgebreide is. Aan de reissue is duidelijk veel zorg besteed. De plaat is opnieuw gemixed en klinkt geluidstechnisch veel beter dan het origineel. Ook is er een overdaad aan alternatieve versies. Interessant zijn de evolution documentaries, waarin we horen hoe de songs vanaf de demo hun uiteindelijke vorm kregen. De cd met outtakes is daarop een aardige aanvulling.
Maar de elemental mixes die laten horen hoe de songs zijn opgebouwd uit de verschillende partijen, elements mixes met losse partijen en raw mixes waarin de overdubs zijn weggelaten, zijn rijkelijk overbodig. De grootste lacher zijn de remixen van het vier seconden durende Nutopian International Anthem, dat in alle versies even stil klinkt als bij release in oktober 1973. Mind Games was bij verschijnen niet meer dan een middelmatig album. In deze mooie verpakking is het dat nog steeds.
