Naast een niet alledaagse voornaam deel ik vermoedelijk ook dezelfde opvoedregels met de dames van Wet Leg: niet liegen, beloftes nakomen, van andermans spullen afblijven en geen overdaad. Dat laatste lukt ondergetekende niet echt, maar Rhian Teasdale en Hester Chambers houden zich er wel voorbeeldig aan: op Moisturizer, hun tweede album, blijven ze opnieuw keurig binnen de eigenhandig getrokken CCC-bandbreedte: cool, calm, collected.
Jatten van andere muzikanten hoeft Wet Leg ook al niet, want hun muziek is onverminderd uit duizenden herkenbaar. Dat betekent aldus: onderkoelde zang, gitaarwerk dat zelden echt uithaalt – als het even zijn tanden laat zien, maakt het daardoor extra indruk – en teksten die de kaarten open en bloot op tafel leggen. De volle waarheid. Het cynisme en de ironie van hun debuut is zeker niet weg, maar heeft deels plaatsgemaakt voor sluimerende romantiek.
Bijna elk nummer op Moisturizer is namelijk een onomwonden liefdesverklaring. ‘I would go to hell and back for an hour with you.’ Het lijkt erop dat er iemand voor langere tijd op de chaise longue is neergestreken. Of hij daar nog steeds ligt – horizontaal uiteraard – is overigens zeer de vraag. In Pillow Talk, het hoogtepunt van de plaat, slaat de idylle namelijk om in expliciete dictie en zijn we mogelijk getuige van een inmiddels gecrashte amourette.
Opgenomen in een afgelegen kusthuis in Suffolk, ver van Isle Of Wight waar het ooit begon, klinkt Moisturizer zoals we stiekem allemaal hoopten. Geen drastische koerswijziging dus, hooguit een geraffineerde versmalling van de ruimte tussen ironie en intimiteit. Een ingeloste belofte. Elke noot is raak en elke wending overwogen. Dit is geen tweede poging, maar een goed geplande tweede zet. En wie denkt het spel te doorgronden, wordt alsnog van het bord geveegd.
