album
INDIE

BECK

Morning Phase

De zes jaar die het duurde voor er een nieuwe plaat van Beck verscheen, zijn het wachten meer dan waard geweest. Zoethoudertjes tussendoor waren het in bladvorm uitgebrachte Song Reader en enkele in eigen beheer uitgegeven nummers. Nu zijn twaalfde studioalbum Morning Phase eindelijk het licht ziet, is er maar één conclusie mogelijk: Beck Hansen heeft een magistrale plaat afgeleverd.

In de jaren negentig gold hij lange tijd als de boy wonder van de indiescene, een eigenzinnige jongen die een ingenieuze mix maakte van blues, folk, lo-fi, hiphop en elektronica. Hij boekte succes met Mellow Gold, die de hitsingle Loser bevatte, en Odelay. Door muziekcritici wordt over het algemeen evenwel zijn achtste album album Sea Change beschouwd als zijn beste. Tot nu. Morning Phase gaat verder waar Sea Change ophield, zowel muzikaal als tekstueel. De bio rept van ‘a companion piece of sorts’. Morning Phase is echter volwassener dan zijn twaalf jaar oudere pendant. Erop en erover, heet dat in wielertermen. De man uit Los Angeles riep bij de opnames de hulp in van dezelfde musici als destijds, onder wie Justin Meldal-Johnsen, Joey Waronker, Roger Joseph Manning Jr. en Smokey Hormel. Het verbreken van een jarenlange relatie was destijds de grote inspiratiebron voor Sea Change. Hoe de zaken er momenteel voor staan in Huize Hansen laat zich raden. Waar hem de pijn ook precies zit, het heeft wonderschone liedjes opgeleverd. De arrangementen zijn subtiel gelaagd, Becks stem heeft gewonnen aan helderheid en is vaster dan voorheen. Thema’s als eenzaamheid en afscheid worden zonder omhaal aangeroerd in openhartige, kwetsbare teksten en zijn vervat in liedjes waar de weemoed en melancholie door alle kieren en gaten sijpelen. Zo zingt Beck in Morning: ‘This morning, I lost all my defenses / This morning, won’t you show me the way it used to be.’ En in de prachtige single Blue Moon: ‘I’m so tired of being alone / These penitent walls are all I’ve known / Songbird calling across the water, inside my silent asylum.’ In dit nummer, maar ook in Heart As A Drum en Turn Away, weerklinkt de echo van Simon & Garfunkel en Crosby, Stills, Nash & Young, zowel in de schitterende meerstemmigheid als in de folkachtige gitaarmuziek. Blackbird Chain en Country Down zijn op Americana geënte nummers, met invloeden van Gram Parsons en Neil Young. De korte opener Cycle is samen met het intermezzo Phase en Wave een onvervalst stukje orkestrale filmmuziek. Prijsliedjes zijn het desolaat klinkende Don’t Let It Go, het ontroerende Say Goodbye en de berustende afsluiter Waking Light. Beck heeft daarmee niet alleen een krachtige maar ook troostrijke plaat gemaakt. Het gebeurt niet vaak dat er een album verschijnt waarvoor superlatieven tekort schieten. Morning Phase is er zo een. MIEKE ATEMA

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: BECK - Morning Phase (album) | OOR