We hielden de laatste jaren vooral ons hart vast als Morrissey in het nieuws opdook. Kanker geconstateerd en weggehaald, afgebroken tournees, berichten dat hij steeds minder trek heeft om een plaatje te promoten… Een Kroniek Van Een Aangekondigde Dood, letterlijk dan wel figuurlijk. Want de in Los Angeles residerende jodelaar kampte niet alleen met een kwakkelende gezondheid, hij leek ook klaar met de muziek(wereld).

Er volgde een potsierlijke debuutroman, een relletje over racistische merchandise, geruzie met z’n platenlabel – genoeg om onder je warme dekentje te kruipen en nooit meer wat van je te laten horen. Dat eerste deed Mozza, getuige die nieuwe, rond een elektrisch pianootje huppelende single (Spent The Day In Bed) waarin hij adviseert nieuwsuitzendingen te mijden, want ‘the news contrives to frighten you, to make you feel small and alone.’ Maar om dan vervolgens te blijven liggen, zo zit Mozzer ook niet in elkaar. ‘Society’s hell, you need me just like I need you’, zingt hij in het met pompeus koper en Arctic Monkeys-accenten opgetuigde My Love, I’d Do Anything.

Bovendien stonden er nog wat rekeningen open. In het met onderkoelde elektronica gelardeerde I Bury The Living komt de verziekte verstandhouding met oud-Smiths-collega’s bovendrijven (‘Oh no, you can’t blame me, I’m just an innocent soldier’) en wordt het venijn in het outro zelfs even pijnlijk als Morrissey op het zinnetje ‘It’s funny how the war goes on without our John’ sarcastisch gelach laat volgen. Zo is hij op Low In High School uiteindelijk toch vooral weer z’n miserabele, wispelturige zelf. Een artiest die niet altijd even sterk componeert, een luchtig tangootje (The Girl From Tel-Aviv Who Wouldn’t Kneel) op een al even vrijblijvend ‘protestliedje’ (All The Young People Must Fall In Love) laat volgen om uiteindelijk met het dramatische Israel groots en meeslepend te eindigen. Low In High School is bepaald geen meesterwerk, maar de Aangekondigde Dood lijkt voorlopig afgewend en dat is eindelijk een keer goed Morrissey-nieuws.