album
pop

Muse

Simulation Theory

WARNER

De tijd dat de internationale pers laaiend enthousiast stond te wachten op een nieuw album van Muse is al een paar jaar voorbij. Dat staat overigens los van de gigantische populariteit van het Britse trio bij het publiek dat megashows zó snel doet uitverkopen dat sommige radeloze fans schrikbarende bedragen neertellen om alsnog een ticket op de kop te tikken. Waar is toch dat frisse, gedreven bandje gebleven dat in het begin van de carrière met het destijds al even onbekende Soulwax door Europa trok in de hoop zieltjes te winnen?

Wat toen vooral opviel, was dat voorman Matthew Bellamy machtig mooi zijn gitaar kon laten zingen en wellicht nog wel beter piano speelde. Muse klonk toen ook nog als een trio. Naarmate de tijd vorderde en de productiemiddelen robuuster werden ingezet, ging de band ook live klinken als een twaalftal dat Spel Zonder Grenzen wilde spelen. Bovendien lieten de heren steeds ingewikkelder theorieën los op hun almaar bombastischer songconstructies. Op Simulation Theory is er wederom een nieuwe theorie (zie het interview elders in deze OOR), maar lijkt de groep muzikaal iets terug in de tijd te willen duiken. Net als de – op zich artistiek hoogstaande maar vaak compleet over de top gaande – videoclips, met veel verwijzingen naar films uit hun jeugd, vormt ook de sound een soort Back To The Future. Er wordt wat losser gespeeld, niet alle nieuwe ideeën worden onder muren van geluid weggemoffeld en het nummer Something Human laat zowaar weer eens een menselijk kantje horen van Bellamy. Jammer dat er even later, in een hymne die uit een mindere periode van Queen had kunnen stammen, toch weer zo’n stadionkoortje wordt ingezet dat iedere fan ongetwijfeld uit volle borst gaat meezingen. Gemengde gevoelens derhalve bij dit album, ook omdat er een paar – zeker voor Muse-begrippen – ondermaats simpele composities op staan en er ondanks het hoge sciencefictiongehalte weinig spectaculair vernieuwends in de productie te horen is. Of is ‘weinig spectaculair’ juist weer erg vernieuwend voor Muse? Als me verteld was dat dit een verzameling geremixte outtakes van de laatste twintig jaar was geweest, had ik dat meteen geloofd. Met Blockades als ergste voorbeeld. Ik had oprecht gesnapt waarom die track vanwege ‘teveel van het goede’ in 2006 voor Black Holes And Revelations was afgevallen. Je mag Simulation Theory al met al een klassiek Muse-album noemen. Een duel tussen technologie en menselijkheid. Het betekent tevens dat fans volgend jaar met een gerust hart in Star Wars-outfit richting festivalweide of stadion kunnen afreizen. Ik sla nog een tourtje over.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...
Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan
nieuws
Eagles Of Death Metal

Eagles Of Death Metal kondigen coveralbum aan

Jesse Hughes en Josh Homme van Eagles Of Death Metal hebben via Twitter een nieuw coveralbum aangekondigd. Pigeons Of Shit ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...

Recensie: Muse - Simulation Theory (album) | OOR