Jarenlang slalomde ze tussen middelmaat en veelbelovend, maar met Brat (2024) maakte Charlotte Emma Aitchison alias Charli XCX misschien wel de meest iconische popplaat ooit. Zo’n meesterwerk overtref je natuurlijk nooit meer en dat weet de Britse zelf gelukkig ook. Zodoende was vanaf de eerste aankondiging van Music, Fashion, Film al duidelijk dat er een heel andere weg zou worden ingeslagen. Maar ondanks de onmiskenbare muzikale en thematische koerswijziging die Charli XCX hier maakt, blijkt deze zevende studioplaat onbedoeld toch ook een duidelijke opvolger van Brat.
Dat woord is inmiddels meer dan alleen een albumtitel. Zo wordt Brat in de kinkscene door submissives gebruikt als rolomschrijving. Een Brat is daar een sexy plaaggeest die de dominante seksmeester blijft plagen, hoe ruw het er ook aan toe mag gaan. Dat plagerige zit ook in de persoonlijkheid van Charli en sijpelt door in haar muziek. Music, Fashion, Film is daarom een onmiskenbaar Bratty plaat vol droge, zwartgallige, Bratty humor. Sprekende voorbeelden daarvan zijn het droge refrein van Wink Wink – ‘Here’s the truth and I’m gonna be honest / I’m not a bad girl anymore I promise (wink wink, wink wink)’ – en het zwartgallige escapisme van Card Declined: ‘Let’s go shopping / I’ll buy a handbag / I’ll buy some perfume / A Mah Jong sofa / A new apartment / Jaeger Lecoultre / A whole new life / Card declined.’ Daarnaast voelt het minimalisme, de rauwheid en de keiharde afrekening met de bonkende doch sprankelende dancepopbeats van Brat als een typische Brat-move. Music, Film, Fashion telt elf tracks – de meeste nog geen drie minuten lang – waarin grunge, garagerock, punk en andere alternatieve rockvormen hoorbaar tegen elkaar aan zijn gesmeten. De instrumentatie kraakt, giert, rommelt, piept en schuurt bij vlagen heerlijk met Charli’s popstem, die hier net als op de soundtrack van Wuthering Heights met succes wordt ingezet als veelzijdige klankmachine. Zo paart de zang in Persona met in gierende reverb gewassen gitaarlijnen, wordt de stoer gebrachte slagzin van het melancholische 2007 in grof gesamplede stukken geknipt en laten alle vlotte, subtiel bewerkte vocale laagjes No One Lasts Forever aanvoelen als een ritje op een kleurrijke draaimolen. De spoken word-bijdrage van David Cronenberg, waar dit slotnummer mee eindigt, vat de boodschap van Music, Fashion, Film – die ergens tussen hoopvol en hopeloos landt en daarom zoveel impact heeft – nog eens goed samen. ‘As I was lying there on the sidewalk, I wasn’t thinking about art at all’, vertelt de legendarische filmmaker over zijn bijna-doodervaring. Daarmee haakt hij in op een andere slagzin, te horen in het briljante SS26: ‘We’re walking on a runway that goes straight to hell / Nothing’s gonna save us, not music, fashion or film.’ Op het tweede meesterwerk in haar oeuvre bezingt Charli XCX haar favoriete kunstvormen als manieren om aan het echte leven te kunnen ontsnappen, maar zegt ze tegelijkertijd dat geen enkele plaat, film of kledinglijn de mens onsterfelijk kan maken. En wanneer je die boodschap eenmaal hebt verwerkt, kan de – wederom iconische – coverfoto van drie titans of industry op hun kwetsbare leeftijd je zomaar aan het huilen maken.
