‘Music For Empty Stadiums is niet het nieuwe John Talabot-album’, zegt hij zelf. Het is wel het nieuwe album van John Talabot. Die nuance is belangrijk, want de Spaanse producer – die eigenlijk Oriol Riverola heet – heeft zichzelf opnieuw uitgevonden. Hij is van club-dj en maker van trage, stroperige house ineens verworden tot de Grote Arpeggio-meester.
In coronatijd (nee, niet afhaken nu) stelde hij zichzelf de vraag: hoe klinkt de meest euforische variant van ambient? Talabot begon te fröbelen en maakte tientallen schetsen. Die verdwenen evenwel op de plank toen de wereld weer openging. Dankzij platenlabel AD 93 zien die schetsen – uitgewerkt en wel – nu alsnog het licht.
Dat blijkt geweldig nieuws, want Music For Empty Stadiums is een meesterwerk. Een oneindige lawine van schitterende arpeggio’s, waarop meerdere glasheldere modulaire synthlijntjes in elkaar gedraaid naar beneden dwarrelen. Wonderwel gaan die muzikale muizentrapjes nooit vervelen. Talabot bouwt en bouwt en bouwt, waarbij je als luisteraar geduldig blijft wachten op de release, het moment waarop je je gebalde vuist in de lucht kan steken.
Die zoektocht naar de beatloze euforie is eerder gedaan (Barker!), maar nog nooit zo minutieus en uitvoerig als op Music For Empty Stadiums. 95 minuten lang snakken we naar een kickdrum en toch verlaten we uiteindelijk tevreden grijnzend het stadion. Hunkering blijkt een sterke emotie.