Neko Case lijkt steeds een beetje statiger te worden. Nu ze op haar negende album definitief zelf de teugels in handen neemt – ze tekende voor het eerst ook zelf voor de productie – is de speelse kant van Case ingedamd. Dit lijkt een wat zuur begin, maar zo is het niet bedoeld; Neon Grey Midnight Green klinkt als een werk, een album waarop niets aan het toeval is overgelaten, waar ieder detail, iedere aanraking van de harp, iedere werveling, iedere ruis is goedgekeurd.
Het levert een prachtplaat op, maar ook een plaat die zich makkelijker laat bewonderen dan van zich laat houden. Als het gas er even op gaat, zijn er echt wel scheurtjes in het marmer – in single Wreck of het geweldig stampende outro van het titelnummer. ‘I’m not your backdoor man!’ schreeuwt ze en ze heeft ook gelijk, wat is ze mij schuldig. Ook in An Ice Age zit zo’n moment. ‘An unbreakable storm of words and feelings’, zingt ze, je moet het zijn als vrouw, maar ze zingt het op zo’n manier, op zo’n weergaloze manier één met het liedje dat ze even de storm met rode haren is, voordat ze zich weer een beetje terugtrekt. Zo speelt ze het hele album – van barokke country naar vlammende sintels en weer terug. Zo komen er zelfs al schrijvende steeds meer barsten in de huid waaronder een warm hart bonkt, en deze plaat laat zich slechts geduldig afpellen.
