Er zijn weinig muziekjournalisten die qua smaak op meer afstand van elkaar staan dan OOR-collega Tim Veerwater en ikzelf. Waar Tim de eeuwige emokid is, zou ik mijzelf aan wildvreemde mensen omschrijven als een popsletje. Er hoeft immers maar een nieuwe leuke jongen of meid met een catchy tune aan te komen zetten of ik vlieg erop af als een dorstige daas op een dampende drol. Tim en ik die dezelfde plaat leuk vinden is een beetje als Pasen en Pinksteren die op dezelfde dag vallen. En toch gebeurde precies dat met Turnstile’s laatste album, Never Enough.
Hardcorepunk gemarineerd in een sausje van electropop? Yummy! De plaat werd een enorm succes en lanceerde frontman Brendan Yates naar het zeldzame domein van Hayley Williams-achtig popsterrendom, waarin je het grote geld mag verdienen zonder meteen al je credibility te verliezen. Onderdeel van Yates’ ontwikkeling tot popster is een heruitgave van Never Enough in de stijl van de herziene versies van Charli XCX’s Brat en Zara Larssons Midnight Sun.
Versions bevat namelijk 23 (!) alternatieve versies van Never Enough-tracks, uitgevoerd door andere artiesten. Zo verandert Blood Orange Light Design in een new wave/r&b-song, compleet met bezwerende samenzang en betoverend fluitspel, pompt sleazepopzangeres Slayyyter het van oorsprong al machtige Birds nog verder op door er gruwelijke brostep-drops in te spuiten en wordt het emotioneel krachtige I Care ineens een heel breekbaar indiepopliedje zodra het met de druilerige fluisterstem van singer-songwriter Faye Webster wordt uitgevoerd.
Nu zijn deze drie artiesten nog namen die je met een beetje fantasie aan Turnstile kan linken, maar de gastenlijst wordt met de track maffer. Zo bevat Versions een Panda Bear-remake van Magic Man, dance-edits van Sole en Look Out For Me door respectievelijk Floating Points en Four Tet en zelfs een versie van Seein’ Stars die grotendeels sprankelend wordt ingezongen door Elton John, waarmee het nummer transformeert in een queer dansvloerkraker van roze discobollenformaat.
Dat Tim en ik het waarschijnlijk niet eens zullen zijn over Never Enough: Versions zegt genoeg over de superpoppy koers die Turnstile vaart op deze heerlijk maffe, ultracreatieve en lekker uit de hand gelopen ‘remixplaat’.
