album
indie

New Order

Movement - Definitive Edition

RHINO/WARNER

Dat maak je niet vaak mee, een plaat die zichzelf in het begeleidend schrijven onderuit haalt. Dit is de uiterst luxueuze heruitgave van New Orders debuut Movement (1981), met de moederplaat op cd en vinyl, een bonus-cd propvol demo’s en aanverwanten, een nog vollere dvd met live- en tv-werk en een prachtig boek op lp-formaat, waarin de plaat in kwestie behoorlijk kritisch tegen het licht wordt gehouden. Bernard Sumner – frontman tegen wil en dank – haat de nummers, schrijft hij, hij heeft niet eens een exemplaar van Movement.

Het scheppingsproces van dit debuut van het bijeengeraapte New Order, na de zelfmoord van Joy Division-frontman Ian Curtis, was een vorm van rouwverwerking, waarbij het niet hielp dat producer Martin Hannett in zijn verdriet nog verder heen was dan de band. Movement is dan ook lastig te verteren, gemaakt door een band die in alle opzichten zijn stem nog aan het vinden was. Hannetts enigszins etherische geluidsopvattingen lieten zich moeilijk verenigen met de meer fysieke, elektronische kant die New Order uiteindelijk, zonder hem, op zou gaan. Dat schemert door in nummers als Chosen Time en Senses, maar met moeite, verstopt onder Hannetts geluidsdekens. Toch werkt die esthetiek soms wel, in het hemelsmooie The Him bijvoorbeeld, en de versie van Dreams Never End, met de stem van bassist Peter Hook een octaaf lager gedubbeld, is ook geslaagd. Dik 37 jaar later fascineert Movement vooral vanwege de manier waarop de band naar een middelpunt zoekt, cirkelt om een Ian Curtis-vormig vacuüm, in amorfe nummers zonder heel duidelijke songstructuren. Ik ben ‘m 37 jaar blijven draaien en hou daar nu ook niet mee op. Het bonusmateriaal is vooral de moeite waard voor de hondstrouwe fan, die in demo’s en instrumentale probeersels onschatbaar studiemateriaal ziet. Bij de demo’s zitten een paar minder essentiële onuitgebrachte nummers: het niet onaardige Homage en Are You Ready For This, een wegwerpjam met Cabaret Voltaire (in wier studio de eerste demo werd opgenomen). Blikvanger op de dvd is een compleet concert in triobezetting, dus nog voor toetseniste Gillian Gilbert erbijkwam. Het is ontroerend om te zien hoe klunzig New Order in die tijd worstelde om in het reine te komen met de tragische nieuwe werkelijkheid. Latere concerten en tv-optredens laten een toenemend zelfvertrouwen horen, al is het ongemak van vooral Sumner in zijn opgedrongen frontmannenrol bijna pijnlijk. Zijn stijve dansje in het instrumentale Hurt (eind 1981) is even koddig als bevrijdend. Hurt was, met Everything’s Gone Green en Temptation, een vroeg voorbeeld van de lichtere, elektronische, op de dansvloer toegesneden koers die de band ging varen. Toch jammer dat deze nummers, destijds op 12-inch en niet op een album, buiten deze box zijn gehouden. Wat deze Edition net iets minder Definitive maakt dan gehoopt.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Pearl Jam brengt nieuwe single 'Dance of the Clairvoyants' uit
nieuws

Pearl Jam brengt nieuwe single ‘Dance of the Clairvoyants’ uit

Pearl Jam kondigde op 27 maart zijn nieuwe album Gigaton aan. Nu geeft de band ook een eerste voorproefje van ...
Eefje de Visser: 'Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme'
interview

Eefje de Visser: ‘Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme’

Ze zeggen dat empatische mensen sterker geneigd zijn dialecten en accenten over te nemen. Als dat waar is, dan zit ...
The Strokes derde headliner op Best Kept Secret
nieuws

The Strokes derde headliner op Best Kept Secret

The Strokes zullen de zaterdag van Best Kept Secret headlinen. Dat kondigde de nieuwe festivaldirecteur Maurits Westerik woensdagavond live aan op ...

Recensie: New Order - Movement - Definitive Edition (album) | OOR