album
POP

Paul McCartney

New

MPL/UNIVERSAL

71 is hij en zijn plek in de geschiedenis allang veiliggesteld. Maar nog altijd straalt bij Paul McCartney de werklust er vanaf. Onverdroten toert hij de wereld rond en met de regelmaat van de klok brengt hij nieuwe platen uit. De afgelopen vijf jaar zagen we een album met elektronische muziek onder de naam The Fireman, een live-dvd, een single met Nirvana, een album met klassieke dansmuziek en een plaat waarop hij favorieten uit zijn jeugd zingt. Allemaal best aardig, maar niet datgene waaraan hij zijn plek in de wereld te danken heeft: het schrijven van fantastische popliedjes. Dat deed hij bij The Beatles aan de lopende band en solo op gezette tijden. Hits scoren doet hij allang niet meer, maar zijn laatste reguliere soloalbums Chaos And Creation In The Backyard (2005) en Memory Almost Full (2007) waren prima popplaten waarop hij soms (Jenny Wren, English Tea, Dance Tonight, Mr. Bellamy) zijn Beatles-niveau haalde. Op die platen gunde McCartney de producers, respectievelijk Nigel Godrich (Radiohead, U2) en David Kahne (Strokes, Lana del Rey), een stevige vinger in de pap.

Het verleden heeft immers geleerd dat Paul het best gedijt als hij flink tegenspraak krijgt. Bij The Beatles werd daar ruim in voorzien. In de latere jaren waren het George Martin, Elvis Costello en Jeff Lynne die hem tot grote hoogte wisten te laten stijgen. Op New werkt Paul McCartney samen met vier dertigers: Mark Ronson (Amy Winehouse), Ethan Johns (Kings Of Leon, Vaccines), Paul Epworth (Adele) en Giles Martin (zoon van George). Hij verdeelt en heerst en dat komt de coherentie niet ten goede. Het experimentele Appreciate had beter gepast op een nieuw Fireman-album en met een wat strengere aanpak was van On My Way To Work, Hosanna en Road best meer te maken geweest. Ook beginnen de jaren onmiskenbaar vat te krijgen op de eeuwig jeugdig ogende McCartney. In de ballads Early Days en Scared kraakt zijn stem vervaarlijk en kost het zingen hem duidelijk meer moeite dan vroeger. Daartegenover staat dat McCartney nog altijd als geen ander memorabele melodieën kan verzinnen en ook hier weer grossiert in harmonische vondsten. Bij het titelnummer denk je in eerste instantie dat je het allemaal wel eens eerder en beter hebt gehoord (Penny Lane, Got To Get You Into My Life), maar betrap je jezelf er vervolgens op dat je het de hele dag loopt te fluiten. Zo nestelt na enkele malen draaien driekwart van dit album zich comfortabel in het Macca-oeuvre en verbazen we ons erover dat hij nog altijd zo’n krasse knar is. JAN VAN DER PLAS

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
Reünie-album The Smashing Pumpkins in november
nieuws
The Smashing Pumpkins

Reünie-album The Smashing Pumpkins in november

Op 16 november verschijnt de reünieplaat van The Smashing Pumpkins. Voor Shiny And Oh So Bright, Vol. 1 / LP: ...

Recensie: Paul McCartney - New (album) | OOR