Dat Public Enemy na achttien jaar überhaupt nog platen maakt is ongelofelijk. Want de grensverleggende hiphopgroep uit Long Island, New York, die met albums als It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back en Fear Of A Black Planet eind jaren tachtig de wereld onveilig maakte en de hiphop een inhoudelijke duw gaf, is al drie keer over de kop gegaan.

Na het teleurstellende Revolverlution (2002) dacht iedereen dat het nu wel gedaan was met de politiek beladen, anti-kapitalistische rijmelarij van Public Enemy. Bovendien waren de crewleden allang met andere dingen bezig. Chuck D had zijn eigen internet-platenlabel, Flavor Flav zat in een realitysoap en zelfs de weer in genade aangenomen Griff was meer met andere zaken bezig. Toch zijn ze terug, want New Whirl Odor werd zelfs begeleid door een heuse Europese tour. Vorige maand stonden de veteranen nog op het podium van het Tilburgse 013 te springen alsof dit de eerste keer was dat ze aan het toeren waren. Zo klinkt de nieuwe plaat echter totaal niet. Public Enemy is blijven hangen in de succestijd van eind jaren tachtig, zo blijkt. Vooral qua productie is de plaat van dubieus niveau. De bombastische, paranoïde beats, waar PE vroeger een patent op had, klinken veel te zacht en bedeesd. Zelfs een opzwepend bedoelde track als Bring The Beat Back of een naargeestig doemdenknummer als Revolution doen weinig met lichaam en geest. Het album drijft op dezelfde agressieve gedachten van Chuck D, maar PE is vergeten de muziek aan te passen aan 2005. En dan klinken ze toch echt als een slechte coverband van Public Enemy. ROY PEREIRA