‘Het is een liveplaat? Is die dan wel zo interessant?’ was mijn eerste reactie naar de coördinator van deze rubriek (laten we ‘m Erik noemen). Ik ben namelijk niet meteen een fan van liveplaten. En wat we van het stuk uit de vorige OOR over het geluidsvolume bij optredens hebben geleerd, is dat je Swans niet alleen fysiek moet zien, maar vooral ook moet vóelen. Dat komt toch niet over op plaat?

‘Tuurlijk. Afscheidsliveplaat, een laatste gedenkzuil voor de aloude noisebezetting’, reageert Erik terug. Daar heeft ie me. Vorig jaar kwam Birthing uit, de laatste plaat als ‘big sound’-Swans. Maar de geluidskoek was blijkbaar nog niet op, want op deze plaat staan weer drie nieuwe composities: The End Of Forgetting, Newly Sentient Being en The End Of Regretting.

Samen met The Merge (van Birthing) en Paradise Is Mine (van The Beggar) klokt deze plaat maar liefst 2 uur en 40 minuten. Alles binnen het Swans-idioom: hard, intens en langzaam opbouwend. En met een geluid en mastering die de live-ervaring evenaart. Mijn kat (laten we ‘m Cees noemen), die toch wel wat herrie is gewend, verkaste naar een verdieping hoger.