De jaren na het uitbrengen van zijn album White Ladder (1998) waren een turbulente periode in het leven van David Gray. Zijn vader stierf, hij werd zelf vader, er was wereldwijd succes waartoe hij zich moest verhouden en een tour die jaren duurde. De weerslag van die gebeurtenissen kwam deels terecht op A New Day At Midnight (2002), een album waar druk op stond. Een pas op de plaats was nodig voor Gray. Een nieuwe, eigen studio met een vleugel was het startpunt voor Life In Slow Motion (2005).

Nightjar bevat nummers die toen zijn geschreven, maar niet pasten op dat album. Het deel dat vooral de nog nazinderende donkerte van de jaren ervoor herbergde. De productie klinkt, zoals altijd bij Gray, verzorgd. Veel lucht zit er niet in de veelal intense, vaak wat slepende liedjes. Naast de piano en gitaar maakt hij veelvuldig gebruik van drumcomputers en synths. Gray heeft een hang naar pathos, maar is toch op zijn genietbaarst als de nummers wat tempo hebben, zoals in het opzwepende Green Light, met een lekkere new wave-gitaarlick, en Mr. Bennett. Liedjes als Alive, Poor John, Final Order en het titelnummer klinken gloedvol en geïnspireerd. Maar Nightjar duurt met vijf kwartier simpelweg te lang en gaandeweg verslapt de aandacht. David Gray is een songschrijver van formaat, maar scherpere liedkeuzes hadden van Nightjar een betere plaat gemaakt.