Eerder dit jaar vroeg Jeroen Woe zich in zijn column af waar Bawrence Of Aralia uit Maastricht toch was gebleven. Die maakten in 2018 met Bawredom een wonderlijke indiepopplaat vol ingenieuze maar toegankelijke liedjes die een beetje excentriek klonken. Vroeger zouden ze een kunstacademieband worden genoemd – bandleider Martijn Riksen is daadwerkelijk beeldend kunstenaar geworden. Maar hij is ook auditief kunstenaar, want dit tweede album is nog fraaier vormgegeven dan het eerste.

Je kunt Bawrence Of Aralia het best vergelijken met vaderlandse eigenheimers als Alamo Race Track en The Homesick. In What’s The Use? en No Us In Effortless produceren vervlochten gitaarlijnen prachtige melodieën, terwijl de songs ritmisch spannend blijven door de standaard vierkwartsmaat zorgvuldig te vermijden. Ook in Itchfull Thinking dansen de bijna proggy gitaarpartijen rond Riksens wat stoïcijnse zang. Zijn liedjes hebben muzikaal iets surrealistisch, maar hij zingt over existentiële twijfels en worstelingen. ‘I am not in control, turns out I wasn’t even close’, is de bittere conclusie in het melancholieke sluitstuk Nerve Wracking Spontaneity. Nine Pieces Of Insecurity Pie bevat knappe, kunstzinnige liedjes met emotionele diepgang, wederom ‘complex maar warmbloedig’, zoals Jeroen over het eerste album schreef. Goed dat Bawrence Of Aralia terug is, na zeven stille jaren is de band alleen maar beter geworden.