Als ik vroeger jokerde met mijn vader schiep ik er een satanisch genoegen in zijn keurig uitgelijnde kaartenrijtjes met één maaiende handbeweging te verruïneren. Het was sterker dan mezelf: de orde moest stuk. Diezelfde aandrang bekruipt me al na enkele nummers van de indieband Yumi Zouma. No Love Lost To Kindness, hun vijfde studioalbum, is een etalage van orde en controle: lichte dreampop, helder geproduceerd en emotioneel volledig onder controle.

Geen ruis of kras en ook geen uitwaaierende ideeën. Christie Simpson zingt helder en foutloos, als een constante factor waar de rest zich keurig omheen plooit. De Nieuw-Zeelanders begonnen Yumi Zouma in 2014 als zijproject naast hun dagelijks werk en bouwden door de jaren heen een indrukwekkende fanschare op. Met consequent gebruik van ondersteunende synths, strak opgelijnde gitaren en zo nu en dan een magische riff weten ze inmiddels exact hoe je melodisch geramde pop bouwt. De bandleden, die verspreid over de wereld wonen en hun inbreng doorgaans digitaal uitwisselen, hebben beheersing als strategie én beheersing als eindstation. Aan het eind van No Love Lost To Kindness liggen alle kaarten nog netjes op een rij. Dat is knap, maar meteen ook het probleem. Eén maaiende handbeweging… Nee, ik zal me beheersen.